Eenzaam maar niet alleen

Ik zal wel een van de weinige Nederlanders zijn die Eenzaam maar niet alleen nog nooit gelezen had - tot nu toe dan. Een indrukwekkend relaas over het leven van onze Moeder des Vaderlands, en een boeiend verslag van onder meer de Tweede Wereldoorlog. Ook een tijdsbeeld, in ouderwetse, soms gedragen volzinnen - van een tijd die voorgoed achter ons lijkt te liggen. Wie van de huidige facebookverslaafde, twitterende en instagrammende generatie kent nog de termen 'noenmaal' en 'valscherm'? Niks mis met lunch en parachute natuurlijk, maar toch. Ik merkte het laatst nog op tegen een van mijn kinderen: weet jij wat een lorrie is, of jujubes? Geen idee natuurlijk. Een van mijn leerkrachten op de basisschool - oma vertelt - bezigde altijd het woord 'aanstonds'. Ongetwijfeld zat ik dan, met van de warmte aan het schrift plakkende handjes, te vragen wanneer het nou eindelijk pauze was. Aanstonds dus! Ik vond dat toen ook al een heel ouderwets woord.

Maar goed: eenzaam maar niet alleen. Zo voel ik me ook regelmatig hier in mijn werkkamer achter mijn laptop. Al houdt daar de vergelijking met Wilhelmina meteen helemaal op. Ik ben hoogstens de koningin van het uitstellen, of de koningin van de goedgevulde garage of van de vele dozen eindeloos bewaarde memorabilia! Eenzaam maar niet alleen is in mijn geval: geen collega´s, geen kinderen om je heen, heerlijk om rustig door te werken, maar - inderdaad - ook wel eenzaam. Dubbel: want als je wilt schrijven, heb je gewoon rust en concentratie nodig, en liefst ook het gevoel dat een aantal uren achter elkaar te kunnen doen. Dat laatste is essentieel, want ook al doe je dat in de praktijk niet, het gevoel dat het kan, is voor mij broodnodig. Een dag waarin ik tot vijf uur 's middags de tijd aan mezelf heb, waarin ik voluit kan werken en tussendoor even iets anders doen, is voor mij een zeldzaam cadeautje. Maar ja, bij dit alles zit een praatje in de koffiehoek er natuurlijk niet in.

Volgende week ga ik voor de broodnodige variatie weer eens invallen bij een Duits bedrijf waar ik al twee keer eerder heb gewerkt. Het is maar drie dagen - om zes uur op, om half acht (!) beginnen en op mijn tandvlees rond zes uur weer thuis. Op zich niks ongewoons, maar de hele dag communiceren in een taal die je moedertaal niet is, is dodelijk vermoeiend. Absoluut weer even leuk, collega's. Ik sta dan ook zeker zeer open voor een baan erbij voor een of twee dagen in de week. Maar de hele week weer in diezelfde tredmolen? Bedompte luchtjes in de lift, vieze aftershave, vergaderingen en geroddel en gekonkel? Nein, danke!

Oat cakes & lentezon

Een tentamen of proefwerk dat je moet herkansen, en het hoeft toch ineens niet meer (je bent gewoon geslaagd). De dokter die zegt dat er uitgebreid bloed moet worden afgenomen, maar nee, het blijkt uiteindelijk gelukkig toch niet te hoeven. Denken dat je je portemonnee onderweg kwijt bent geraakt, snel naar huis geracet, en oeffff.... gelukkig, daar ligt-ie, op de tafel.

Nou ja, allemaal gevoelens die iedereen wel kent. Waar ik het in hemelsnaam over heb? Wollige lammetjes! Zachte lichtbruine veulentjes! Kinderen in speeltuintjes! Volle terrasjes en de eerste witbiertjes in de lentezon! En ja, natuurlijk ook die eerste zwaluw. Want er kan natuurlijk nog vorst komen, storm, regen en zelfs ijs en sneeuw. Maar nu voelt het alsof we de dans zijn ontsprongen: ineens is het lente, zonder dat het ooit echt winter is geweest. Off the hook. Wat een cadeautje, en wat een opluchting voor fervente winterhaters (waaronder ondergetekende, maar dat wist u vast al) - want bloesems en forsythia bloeien, en als er nog wat sneeuw en ijs komen, ach wat! Ik zie me vorige winter - die eindeloze kou tot diep in mei - nog glibberen in mijn winterbandloze autootje....

Maar het afgelopen weekend natuurlijk volop genoten van die heerlijke lentesfeer. Het diffuse licht, de zachte lucht, geuren en geluiden die ineens anders ruiken en klinken.... je zou er bijna een lentesprongetje van maken! (al maak je je middelbare blogger natuurlijk onsterfelijk belachelijk als zacht briesend veulen... dat doe ik wel heel zachtjes als niemand het hoort). Een mooie zaterdag gehad in Amsterdam, bij vrienden en in het Scheepvaartmuseum: mooi gerenoveerd, interactief en groot enthousiasme opwekkend bij de kinderen. Daarna nog heel veel pakjes oat cakes gehamsterd bij de tot nu enige Marks & Spencer in Nederland (wanneer gaat-ie in Den Haag open?), verrukkelijke haverbiscuits die naturel al lekker zijn, maar ook niet te versmaden met wat kaas. En een glaasje rosé in de late middagzon.

House for sale

Het was me het weekje wel. Voor het weekend kregen we - eindelijk!- een berichtje dat er mensen naar ons nog immer te koop staande huis-in-landelijk-gebied wilden gaan kijken. Op dinsdag gingen ze nog een keer kijken, nu met makelaar. En waat daachie-waat: ze hebben het gekocht! Waarmee de kop van deze blog natuurlijk al niet meer klopt. Natuurlijk zijn het locals die prima passen in het straatje - waar wij dat absoluut niet deden. Nog steeds kijk ik terug op die periode als op een soort parallel leven - waarbij ik de hoogtepunten aflees aan de vakanties en uitstapjes die we gedurende die jaren maakten. Dat bijvoorbeeld oudste, aangemoedigd door hysterisch moederlijk gebrul, dáár zijn eerste stapjes zette in de keuken - ach, dat zijn van die dingen, daar moet je maar mee leren leven. Hij heeft zich tenslotte wel weer voor het eerst omgerold op een Spaans balkon. Ook aangemoedigd door ouderlijke kreten ('Kom op, mannetje, je kunt het!') trouwens. Waarop onze lieve oudere buren op het balkon naast ons - die we in ons baby-enthousiasme natuurlijk helemaal waren vergeten - proostend hun glas witte wijn naar ons hieven. Prachtige herinneringen die met het verstrijken van de tijd alleen maar meer in een gouden licht lijken te baden.

Maar goed, dat hiervoor van dat parallelle leven enzo, dat lijkt u misschien overdreven. Om het uit te leggen volgt er vast nog wel eens een blog, of wie weet, een boek. What doesn't kill you makes you stronger - daarin zit wellicht een waarheid als een koe (hoe toepasselijk!) verborgen. In elk geval zal ik - en ik denk ook partner - van het huis afscheid nemen met niet meer dan een gevoel van opluchting. De plek die we nu hebben voelt nog iedere dag als een verlichting. Niet meer in elkaars vaarwater wanneer de een tv wil kijken, de ander huiswerk moet maken en de derde gewoon even rust aan haar kop wil hebben!

Het is natuurlijk prachtig dat we het huis hebben verkocht. Alleen een heel klein beetje jammer dat ik al ronkende teksten had geschreven voor enkele recentelijk aangeschafte budget-websites om de verkoop, ook bij mogelijk geïnteresseerde westerlingen, te stimuleren. Oudste was al aan het bouwen, en de eerste homepagetekst was al klaar ('hier spelen de kinderen nog gewoon op straat. En hoeft u niet eindeloos rondjes te rijden op zoek naar een parkeerplek' en 'De Achterhoek met zijn landelijke coulissenlandschap, rijke tradities en dromerige dorpjes is minder ver dan u denkt!'). Ja, leuk hè, speciaal ontworpen om argeloze al dan niet broedse westerlingen in de plattelandsval te lokken. Nou ja, ik zal de teksten wel afmaken en bewaren. Voor het geval ik een keer wooncoach wil worden. Ik weet niet of het bestaat, maar het lijkt me best een leuk beroep.

Over beroep gesproken: ik hou nu op met bloggen en ga aan de bak. Er liggen weer heel veel woordjes op me te wachten die graag teksten willen worden....

Ik wil geen ouwe kop

...maar ik krijg hem toch! Bestaat er iets tussen growing old gracefully - iets dat maar weinigen is gegeven - en doorslaan in cosmetische chirurgie en botox? Ja, hoor, het bestaat, is iets heel gemiddelds met de naam Caroline, loopt rond ergens op een Duitse heuvel, en kijkt af en toe heel ontevreden in de spiegel. Met als schrale troost dat echt niemand, NIEMAND, ontkomt aan ouder worden en verval....

'Mam, jij hebt echt altijd een zonnebril op,' zei oudste laatst in de auto. 'Ja, maar ik heb ook wel weinig rimpels rond mijn ogen voor een ...-jarige.' Dat is gelukkig inderdaad zo, en oudste zoon was het met me eens. Als hij dat niet was geweest, had hij het misschien wel gezegd. Maar de rest! Die ontevreden mondhoekjes, die zich al zo'n jaar of negen geleden begonnen af te tekenen, en die alleen maar erger lijken te worden met de kommer en kwel van iedere dag. Een paar millimeter omhoog, en het zou er al veel zonniger uitzien. Ik weet wel wat ik doe als ik de loterij win. Alhoewel.... En tot mijn grote schrik ontdekte ik een week of zo geleden ook een soort eerste aanzet tot hondachtige hangwangetjes. Van die kwabjes onderaan je wangen die je toch echt meteen associeert met de oude dag. Help! Het verval! Ik denk er maar niet over na.

Mijn lieve wijze yogalerares zei eens dat we niet ouder worden, maar wijzer. Daar hou ik me maar aan vast. Want ik ga dit stukje natuurlijk niet eindigen zonder vrolijke noot.Want het voortschrijden van de levensjaren heeft ook voordelen. Veel levenservaring. Wel weten waar Abraham de mosterd haalt, ook al denken je kinderen dat jij nooit jong bent geweest en geen idee hebt hoe het er op de middelbare school aan toe gaat. Je veel minder aantrekken van wat anderen van je denken en zeggen. Niet meer die gebetenheid van toen je 25 of 30 was, ook al heeft dat ook absoluut zijn nadelen.

O ja, en als u reageert, niet flauw doen, hoor. Want ik vind het toch wel een beetje belangrijk wat men van mij vindt. Dat ik best een aardig, humorvol mens ben bijvoorbeeld. Met beginnende hangwangetjes (AAARRGHH!!), dat dan weer wel.

Tijd (voor Kerstmis)

Tijd is een raar verschijnsel. Om praktische redenen in het leven geroepen door de mens. Want het is niet de tijd zelf die telt, maar de intensiteit waarmee je die tijd beleeft. Die momenten waarop de wereld even stil leek te staan, zijn voor altijd in je hart gekerfd. Die diepe emotie. Dat grote verdriet. Sprakeloze ontroering. Die gaven het begrip tijd even een volstrekt andere lading. Zo anders wanneer je in de regen en de kou op de bus staat te wachten.


Tijd in de vakantie, ook zoiets. Niet dat we daar recente ervaring mee hebben trouwens ;(... In de zomervakantie is elke dag bijzonder. Elke dag is anders. Elke dag is een kleinood dat schittert als de zee in het zuiden. En wat glijdt de tijd dan toch ongemerkt, als zand, tussen je vingers door.

Tijd is ook energie. Ik hoor mezelf vaak roepen dat ik ergens geen tijd voor heb. Maar in werkelijkheid gaat het dan om energie. En, het is een enorme dooddoener, maar de tijd gaat zo snel. Zo kan ik het me nauwelijks voorstellen dat dit alweer onze tweede Kerst in dit huis is. Daardoor kwam ik op het idee om eens wat mijmeringen over het begrip tijd op een rijtje te zetten.

Na de Goedheiligman het land uitgezet te hebben, hijgden we ons richting Kerstmis. Gisteren pas de boom opgetuigd! Eind vorige week hadden we het project 'keuken'. Bij (hopelijk tijdelijk) gebrek aan een huishoudelijke hulp betekent de aanloop naar Kerstmis niet alleen leuke dingen zoals recepten uitzoeken, versieren en een krans maken (jawel, hij hangt er, hoor), maar vooral ook schoonmaken, heeeel veel schoonmaken.

De keuken is nu brandschoon. Maar iedereen met een zwakke maag raad ik aan niet verder te lezen. Nadat alles in de keuken, waaronder de bank, van zijn plaats was gehaald om eens flink te soppen en te dweilen, was de 'oogst' als volgt: heel veel hagelslag, 2 plastic bekers (leeg), 1 rode m&m (!), 1 paar sokken (redelijk schoon) en 1 lege plastic fles olijfolie. Wij spraken onze verbazing uit over die olijfoliefles. Antwoord van beide kinderen was unaniem: ja, die hadden wij ook al zien liggen. Natuurlijk. Ze zullen het van geen vreemde hebben.

Het keukenkastje leverde nog meer verrassingen op. Maar zoals gezegd, het is weer opgeruimd en schoon. Christmas dinner anyone?

Huisarts (2)

Wat schandelijk. Zit ik u allen lekker te maken met de belofte van dijenkletsend leuke anekdotes over onze blijde intrede bij onze Duitse huisarts..... ben ik wel erg traag met het publiceren van deel 2. Maar goed, belofte maakt schuld, en hierbij dus.

Nu de rugzakellende achter de rug was - althans, ondanks de diagnose gaan wij niet over tot het aanschaffen van een rugzak - wachtte ons nog de bloedafname, het meten van de longfunctie, het ECG en meer van dat soort meer of minder invasieve, maar nooit erg aangename, ingreepjes. Het begon al met het bloed. We hadden bij jongste-zoonlief al mogen aanschouwen dat dit niet met zo'n handig bloedafnamedingetje gaat waarmee direct de buisjes worden gevuld, maar middels een gummi slangetje. Zo'n elastiekjeskleurig gummi slangetje dat associaties oproept aan mild-sadistische praktijken in door nonnen bestierde medische instellingen in de jaren vijftig of zestig van de vorige eeuw. Niks aan de hand uiteraard, maar je zal maar gezegend zijn met een rijke fantasie.... Natuurlijk ging ik onderuit (bijna!) en na het uiten van bemoedigende kreten aan het adres van Frau Hammerschlag, en het zorgzaam betten van mijn voorhoofd met een papieren handdoekje, kon ik door voor de longfunctie. De rest van het onderzoek had gelukkig minder voeten in de aarde, en al snel waren we klaar. Door naar de bespreking een paar dagen later.

Uh.... Besprechung - dat is toch 'bespreking'? Dat is toch niet je weer helemaal uitkleden tot op je verwassen Kruidvatslip en gescheurde boxershort met kerstopdruk.....? Mmm-mmm. Wel dus. We hadden eerst een goed gesprek met dokter G., waarbij onze testresultaten werden doorgenomen. Aansluitend bleek tot onze verrassing nog een kort lichamelijk onderzoek aan de orde. Ik was eerst aan de beurt, waarna ik op mijn gemakje de vreemde danspasjes van partner en huisarts kon gadeslaan. Dat ging namelijk zo: partner liet op aangeven van de huisarts zijn onderbroek zakken en keerde de huisarts vervolgens zijn achterkant toe. Nein, nein - huisarts lachtte wat verlegen en maakte een draaiend gebaar - aha, de voorkant dus. De onderbroek werd weer omhooggesjord (ik kwam inmiddels al niet meer bij), maar dat bleek ook weer niet de bedoeling. Dit allemaal op de vierkante centimeter, en in luttele seconden, ziet u het voor zich? Aha, bij deze Besprechung hoorde een inspectie van klok-en-hamerspel! Na de kennelijk vereiste greep in het kruis bleek het lichamelijk onderzoek afgerond en kon iedereen gerust ademhalen.

Bij navraag bleek dat dit laatste onderdeel samenhangt met de controle op prostaatkanker. De Hafenrundfahrt doen we pas vanaf vijftig jaar, zo meldde de huisarts. Misschien moet u even nadenken over deze wel erg plastische omschrijving, maar ik krijg hem sindsdien niet meer uit mijn hoofd. Probeer het maar eens.

Scharrelmama

Er was al het scharrelei, de scharrelkap en het scharrelvarken. In het Engels wel aangeduid met de term 'free range' waardoor ik ooit, in een jong en knapper verleden, door een collega ben aangeduid als 'free range secretary'. Ik weet niet meer waar het op sloeg. En... dankzij de crisis is er nu ook de scharrelmama.

Hoeveel mama's zouden er vandaag weer hebben lopen scharrelen? Arm zijn is duur, hoe gek dat ook klinkt. Want tijd is geld, en wanneer je de eindjes voortdurend aan elkaar moet knopen, ben je dus veel bezig met inefficiënt koopgedrag, tijdtechnisch gezien dan. Want tanken: peperduur. Dan maar € 20 erin, en na een dag of wat kun je weer naar de pomp lopen (rijden). Dat kost dus al 10 minuten extra. Omrijden naar een andere winkel omdat de pizza's daar in de aanbieding zijn: kost ook weer 20 minuten heen en terug... Mama's scharrelen wat af deze dagen. Voor de mama's die dat ook nog eens met een veeleisende baan moeten combineren is dat helemaal vermoeiend.

Gisteren heb ik ook wat gescharreld. Herfstzonnetje op mijn verenkleed, stro onder mijn pootjes, het was goed uit te houden eigenlijk.... Nou ja, deze scharrelmama scharrelde dus wat bij de Action en de Appie, en ging ook nog terug om een paar jongensbroeken te ruilen bij een modeketen die vooral bekend is in het oosten en noorden van ons land. Dit ruilen had aardig wat kippenpootjes in de aarde, want hoofdrekenen, daar doet de jongere generatie niet meer aan. Ook cheffin (40 plus) kwam er niet meer uit vanwege de veelheid aan kortingen op het originele kassabonnetje. Zucht. Ik moest plassen. Dan maar even naar de wc, om eenmaal terug te constateren dat de dames er nog niet uit waren. Zucht. Achter mij had zich inmiddels een hele rij grijzende plattelanders gevormd, die hun ziel in lijdzaamheid aan het bezitten waren. Bedrijfsleider (inderdaad, een man! hoe lekker rolbevestigend!) kwam erbij en loste het rekenraadsel op. Gelijktijdig rekende ik ijverig mee op de achterkant van een bonnetje. Pfffff. Hier zien ze me voorlopig niet meer terug. Misschien als ik wat meer tijd heb. Of geld. Of allebei.

O ja, over scharrelkippen gesproken. Wist u dat het heel erg leuk is om een kip vast te houden, en er dan kunstjes mee te doen? De kop blijft namelijk altijd op dezelfde plaats. Wel zachtjes doen, hoor, en niet stiekem knijpen!! Voor inspiratie: http://www.youtube.com/watch?v=nLwML2PagbY