Het was me het weekje wel. Voor het weekend kregen we - eindelijk!- een berichtje dat er mensen naar ons nog immer te koop staande huis-in-landelijk-gebied wilden gaan kijken. Op dinsdag gingen ze nog een keer kijken, nu met makelaar. En waat daachie-waat: ze hebben het gekocht! Waarmee de kop van deze blog natuurlijk al niet meer klopt. Natuurlijk zijn het locals die prima passen in het straatje - waar wij dat absoluut niet deden. Nog steeds kijk ik terug op die periode als op een soort parallel leven - waarbij ik de hoogtepunten aflees aan de vakanties en uitstapjes die we gedurende die jaren maakten. Dat bijvoorbeeld oudste, aangemoedigd door hysterisch moederlijk gebrul, dáár zijn eerste stapjes zette in de keuken - ach, dat zijn van die dingen, daar moet je maar mee leren leven. Hij heeft zich tenslotte wel weer voor het eerst omgerold op een Spaans balkon. Ook aangemoedigd door ouderlijke kreten ('Kom op, mannetje, je kunt het!') trouwens. Waarop onze lieve oudere buren op het balkon naast ons - die we in ons baby-enthousiasme natuurlijk helemaal waren vergeten - proostend hun glas witte wijn naar ons hieven. Prachtige herinneringen die met het verstrijken van de tijd alleen maar meer in een gouden licht lijken te baden.
Maar goed, dat hiervoor van dat parallelle leven enzo, dat lijkt u misschien overdreven. Om het uit te leggen volgt er vast nog wel eens een blog, of wie weet, een boek. What doesn't kill you makes you stronger - daarin zit wellicht een waarheid als een koe (hoe toepasselijk!) verborgen. In elk geval zal ik - en ik denk ook partner - van het huis afscheid nemen met niet meer dan een gevoel van opluchting. De plek die we nu hebben voelt nog iedere dag als een verlichting. Niet meer in elkaars vaarwater wanneer de een tv wil kijken, de ander huiswerk moet maken en de derde gewoon even rust aan haar kop wil hebben!
Het is natuurlijk prachtig dat we het huis hebben verkocht. Alleen een heel klein beetje jammer dat ik al ronkende teksten had geschreven voor enkele recentelijk aangeschafte budget-websites om de verkoop, ook bij mogelijk geïnteresseerde westerlingen, te stimuleren. Oudste was al aan het bouwen, en de eerste homepagetekst was al klaar ('hier spelen de kinderen nog gewoon op straat. En hoeft u niet eindeloos rondjes te rijden op zoek naar een parkeerplek' en 'De Achterhoek met zijn landelijke coulissenlandschap, rijke tradities en dromerige dorpjes is minder ver dan u denkt!'). Ja, leuk hè, speciaal ontworpen om argeloze al dan niet broedse westerlingen in de plattelandsval te lokken. Nou ja, ik zal de teksten wel afmaken en bewaren. Voor het geval ik een keer wooncoach wil worden. Ik weet niet of het bestaat, maar het lijkt me best een leuk beroep.
Over beroep gesproken: ik hou nu op met bloggen en ga aan de bak. Er liggen weer heel veel woordjes op me te wachten die graag teksten willen worden....
maandag 17 februari 2014
woensdag 8 januari 2014
Ik wil geen ouwe kop
...maar ik krijg hem toch! Bestaat er iets tussen growing old gracefully - iets dat maar weinigen is gegeven - en doorslaan in cosmetische chirurgie en botox? Ja, hoor, het bestaat, is iets heel gemiddelds met de naam Caroline, loopt rond ergens op een Duitse heuvel, en kijkt af en toe heel ontevreden in de spiegel. Met als schrale troost dat echt niemand, NIEMAND, ontkomt aan ouder worden en verval....
'Mam, jij hebt echt altijd een zonnebril op,' zei oudste laatst in de auto. 'Ja, maar ik heb ook wel weinig rimpels rond mijn ogen voor een ...-jarige.' Dat is gelukkig inderdaad zo, en oudste zoon was het met me eens. Als hij dat niet was geweest, had hij het misschien wel gezegd. Maar de rest! Die ontevreden mondhoekjes, die zich al zo'n jaar of negen geleden begonnen af te tekenen, en die alleen maar erger lijken te worden met de kommer en kwel van iedere dag. Een paar millimeter omhoog, en het zou er al veel zonniger uitzien. Ik weet wel wat ik doe als ik de loterij win. Alhoewel.... En tot mijn grote schrik ontdekte ik een week of zo geleden ook een soort eerste aanzet tot hondachtige hangwangetjes. Van die kwabjes onderaan je wangen die je toch echt meteen associeert met de oude dag. Help! Het verval! Ik denk er maar niet over na.
Mijn lieve wijze yogalerares zei eens dat we niet ouder worden, maar wijzer. Daar hou ik me maar aan vast. Want ik ga dit stukje natuurlijk niet eindigen zonder vrolijke noot.Want het voortschrijden van de levensjaren heeft ook voordelen. Veel levenservaring. Wel weten waar Abraham de mosterd haalt, ook al denken je kinderen dat jij nooit jong bent geweest en geen idee hebt hoe het er op de middelbare school aan toe gaat. Je veel minder aantrekken van wat anderen van je denken en zeggen. Niet meer die gebetenheid van toen je 25 of 30 was, ook al heeft dat ook absoluut zijn nadelen.
O ja, en als u reageert, niet flauw doen, hoor. Want ik vind het toch wel een beetje belangrijk wat men van mij vindt. Dat ik best een aardig, humorvol mens ben bijvoorbeeld. Met beginnende hangwangetjes (AAARRGHH!!), dat dan weer wel.
'Mam, jij hebt echt altijd een zonnebril op,' zei oudste laatst in de auto. 'Ja, maar ik heb ook wel weinig rimpels rond mijn ogen voor een ...-jarige.' Dat is gelukkig inderdaad zo, en oudste zoon was het met me eens. Als hij dat niet was geweest, had hij het misschien wel gezegd. Maar de rest! Die ontevreden mondhoekjes, die zich al zo'n jaar of negen geleden begonnen af te tekenen, en die alleen maar erger lijken te worden met de kommer en kwel van iedere dag. Een paar millimeter omhoog, en het zou er al veel zonniger uitzien. Ik weet wel wat ik doe als ik de loterij win. Alhoewel.... En tot mijn grote schrik ontdekte ik een week of zo geleden ook een soort eerste aanzet tot hondachtige hangwangetjes. Van die kwabjes onderaan je wangen die je toch echt meteen associeert met de oude dag. Help! Het verval! Ik denk er maar niet over na.
Mijn lieve wijze yogalerares zei eens dat we niet ouder worden, maar wijzer. Daar hou ik me maar aan vast. Want ik ga dit stukje natuurlijk niet eindigen zonder vrolijke noot.Want het voortschrijden van de levensjaren heeft ook voordelen. Veel levenservaring. Wel weten waar Abraham de mosterd haalt, ook al denken je kinderen dat jij nooit jong bent geweest en geen idee hebt hoe het er op de middelbare school aan toe gaat. Je veel minder aantrekken van wat anderen van je denken en zeggen. Niet meer die gebetenheid van toen je 25 of 30 was, ook al heeft dat ook absoluut zijn nadelen.
O ja, en als u reageert, niet flauw doen, hoor. Want ik vind het toch wel een beetje belangrijk wat men van mij vindt. Dat ik best een aardig, humorvol mens ben bijvoorbeeld. Met beginnende hangwangetjes (AAARRGHH!!), dat dan weer wel.
maandag 23 december 2013
Tijd (voor Kerstmis)
Tijd is een raar verschijnsel. Om praktische redenen in het leven geroepen door de mens. Want het is niet de tijd zelf die telt, maar de intensiteit waarmee je die tijd beleeft. Die momenten waarop de wereld even stil leek te staan, zijn voor altijd in je hart gekerfd. Die diepe emotie. Dat grote verdriet. Sprakeloze ontroering. Die gaven het begrip tijd even een volstrekt andere lading. Zo anders wanneer je in de regen en de kou op de bus staat te wachten.
Tijd in de vakantie, ook zoiets. Niet dat we daar recente ervaring mee hebben trouwens ;(... In de zomervakantie is elke dag bijzonder. Elke dag is anders. Elke dag is een kleinood dat schittert als de zee in het zuiden. En wat glijdt de tijd dan toch ongemerkt, als zand, tussen je vingers door.
Tijd is ook energie. Ik hoor mezelf vaak roepen dat ik ergens geen tijd voor heb. Maar in werkelijkheid gaat het dan om energie. En, het is een enorme dooddoener, maar de tijd gaat zo snel. Zo kan ik het me nauwelijks voorstellen dat dit alweer onze tweede Kerst in dit huis is. Daardoor kwam ik op het idee om eens wat mijmeringen over het begrip tijd op een rijtje te zetten.
Na de Goedheiligman het land uitgezet te hebben, hijgden we ons richting Kerstmis. Gisteren pas de boom opgetuigd! Eind vorige week hadden we het project 'keuken'. Bij (hopelijk tijdelijk) gebrek aan een huishoudelijke hulp betekent de aanloop naar Kerstmis niet alleen leuke dingen zoals recepten uitzoeken, versieren en een krans maken (jawel, hij hangt er, hoor), maar vooral ook schoonmaken, heeeel veel schoonmaken.
De keuken is nu brandschoon. Maar iedereen met een zwakke maag raad ik aan niet verder te lezen. Nadat alles in de keuken, waaronder de bank, van zijn plaats was gehaald om eens flink te soppen en te dweilen, was de 'oogst' als volgt: heel veel hagelslag, 2 plastic bekers (leeg), 1 rode m&m (!), 1 paar sokken (redelijk schoon) en 1 lege plastic fles olijfolie. Wij spraken onze verbazing uit over die olijfoliefles. Antwoord van beide kinderen was unaniem: ja, die hadden wij ook al zien liggen. Natuurlijk. Ze zullen het van geen vreemde hebben.
Het keukenkastje leverde nog meer verrassingen op. Maar zoals gezegd, het is weer opgeruimd en schoon. Christmas dinner anyone?
woensdag 13 november 2013
Huisarts (2)
Wat schandelijk. Zit ik u allen lekker te maken met de belofte van dijenkletsend leuke anekdotes over onze blijde intrede bij onze Duitse huisarts..... ben ik wel erg traag met het publiceren van deel 2. Maar goed, belofte maakt schuld, en hierbij dus.
Nu de rugzakellende achter de rug was - althans, ondanks de diagnose gaan wij niet over tot het aanschaffen van een rugzak - wachtte ons nog de bloedafname, het meten van de longfunctie, het ECG en meer van dat soort meer of minder invasieve, maar nooit erg aangename, ingreepjes. Het begon al met het bloed. We hadden bij jongste-zoonlief al mogen aanschouwen dat dit niet met zo'n handig bloedafnamedingetje gaat waarmee direct de buisjes worden gevuld, maar middels een gummi slangetje. Zo'n elastiekjeskleurig gummi slangetje dat associaties oproept aan mild-sadistische praktijken in door nonnen bestierde medische instellingen in de jaren vijftig of zestig van de vorige eeuw. Niks aan de hand uiteraard, maar je zal maar gezegend zijn met een rijke fantasie.... Natuurlijk ging ik onderuit (bijna!) en na het uiten van bemoedigende kreten aan het adres van Frau Hammerschlag, en het zorgzaam betten van mijn voorhoofd met een papieren handdoekje, kon ik door voor de longfunctie. De rest van het onderzoek had gelukkig minder voeten in de aarde, en al snel waren we klaar. Door naar de bespreking een paar dagen later.
Uh.... Besprechung - dat is toch 'bespreking'? Dat is toch niet je weer helemaal uitkleden tot op je verwassen Kruidvatslip en gescheurde boxershort met kerstopdruk.....? Mmm-mmm. Wel dus. We hadden eerst een goed gesprek met dokter G., waarbij onze testresultaten werden doorgenomen. Aansluitend bleek tot onze verrassing nog een kort lichamelijk onderzoek aan de orde. Ik was eerst aan de beurt, waarna ik op mijn gemakje de vreemde danspasjes van partner en huisarts kon gadeslaan. Dat ging namelijk zo: partner liet op aangeven van de huisarts zijn onderbroek zakken en keerde de huisarts vervolgens zijn achterkant toe. Nein, nein - huisarts lachtte wat verlegen en maakte een draaiend gebaar - aha, de voorkant dus. De onderbroek werd weer omhooggesjord (ik kwam inmiddels al niet meer bij), maar dat bleek ook weer niet de bedoeling. Dit allemaal op de vierkante centimeter, en in luttele seconden, ziet u het voor zich? Aha, bij deze Besprechung hoorde een inspectie van klok-en-hamerspel! Na de kennelijk vereiste greep in het kruis bleek het lichamelijk onderzoek afgerond en kon iedereen gerust ademhalen.
Bij navraag bleek dat dit laatste onderdeel samenhangt met de controle op prostaatkanker. De Hafenrundfahrt doen we pas vanaf vijftig jaar, zo meldde de huisarts. Misschien moet u even nadenken over deze wel erg plastische omschrijving, maar ik krijg hem sindsdien niet meer uit mijn hoofd. Probeer het maar eens.
Nu de rugzakellende achter de rug was - althans, ondanks de diagnose gaan wij niet over tot het aanschaffen van een rugzak - wachtte ons nog de bloedafname, het meten van de longfunctie, het ECG en meer van dat soort meer of minder invasieve, maar nooit erg aangename, ingreepjes. Het begon al met het bloed. We hadden bij jongste-zoonlief al mogen aanschouwen dat dit niet met zo'n handig bloedafnamedingetje gaat waarmee direct de buisjes worden gevuld, maar middels een gummi slangetje. Zo'n elastiekjeskleurig gummi slangetje dat associaties oproept aan mild-sadistische praktijken in door nonnen bestierde medische instellingen in de jaren vijftig of zestig van de vorige eeuw. Niks aan de hand uiteraard, maar je zal maar gezegend zijn met een rijke fantasie.... Natuurlijk ging ik onderuit (bijna!) en na het uiten van bemoedigende kreten aan het adres van Frau Hammerschlag, en het zorgzaam betten van mijn voorhoofd met een papieren handdoekje, kon ik door voor de longfunctie. De rest van het onderzoek had gelukkig minder voeten in de aarde, en al snel waren we klaar. Door naar de bespreking een paar dagen later.
Uh.... Besprechung - dat is toch 'bespreking'? Dat is toch niet je weer helemaal uitkleden tot op je verwassen Kruidvatslip en gescheurde boxershort met kerstopdruk.....? Mmm-mmm. Wel dus. We hadden eerst een goed gesprek met dokter G., waarbij onze testresultaten werden doorgenomen. Aansluitend bleek tot onze verrassing nog een kort lichamelijk onderzoek aan de orde. Ik was eerst aan de beurt, waarna ik op mijn gemakje de vreemde danspasjes van partner en huisarts kon gadeslaan. Dat ging namelijk zo: partner liet op aangeven van de huisarts zijn onderbroek zakken en keerde de huisarts vervolgens zijn achterkant toe. Nein, nein - huisarts lachtte wat verlegen en maakte een draaiend gebaar - aha, de voorkant dus. De onderbroek werd weer omhooggesjord (ik kwam inmiddels al niet meer bij), maar dat bleek ook weer niet de bedoeling. Dit allemaal op de vierkante centimeter, en in luttele seconden, ziet u het voor zich? Aha, bij deze Besprechung hoorde een inspectie van klok-en-hamerspel! Na de kennelijk vereiste greep in het kruis bleek het lichamelijk onderzoek afgerond en kon iedereen gerust ademhalen.
Bij navraag bleek dat dit laatste onderdeel samenhangt met de controle op prostaatkanker. De Hafenrundfahrt doen we pas vanaf vijftig jaar, zo meldde de huisarts. Misschien moet u even nadenken over deze wel erg plastische omschrijving, maar ik krijg hem sindsdien niet meer uit mijn hoofd. Probeer het maar eens.
woensdag 2 oktober 2013
Scharrelmama
Er was al het scharrelei, de scharrelkap en het scharrelvarken. In het Engels wel aangeduid met de term 'free range' waardoor ik ooit, in een jong en knapper verleden, door een collega ben aangeduid als 'free range secretary'. Ik weet niet meer waar het op sloeg. En... dankzij de crisis is er nu ook de scharrelmama.
Hoeveel mama's zouden er vandaag weer hebben lopen scharrelen? Arm zijn is duur, hoe gek dat ook klinkt. Want tijd is geld, en wanneer je de eindjes voortdurend aan elkaar moet knopen, ben je dus veel bezig met inefficiënt koopgedrag, tijdtechnisch gezien dan. Want tanken: peperduur. Dan maar € 20 erin, en na een dag of wat kun je weer naar de pomp lopen (rijden). Dat kost dus al 10 minuten extra. Omrijden naar een andere winkel omdat de pizza's daar in de aanbieding zijn: kost ook weer 20 minuten heen en terug... Mama's scharrelen wat af deze dagen. Voor de mama's die dat ook nog eens met een veeleisende baan moeten combineren is dat helemaal vermoeiend.
Gisteren heb ik ook wat gescharreld. Herfstzonnetje op mijn verenkleed, stro onder mijn pootjes, het was goed uit te houden eigenlijk.... Nou ja, deze scharrelmama scharrelde dus wat bij de Action en de Appie, en ging ook nog terug om een paar jongensbroeken te ruilen bij een modeketen die vooral bekend is in het oosten en noorden van ons land. Dit ruilen had aardig wat kippenpootjes in de aarde, want hoofdrekenen, daar doet de jongere generatie niet meer aan. Ook cheffin (40 plus) kwam er niet meer uit vanwege de veelheid aan kortingen op het originele kassabonnetje. Zucht. Ik moest plassen. Dan maar even naar de wc, om eenmaal terug te constateren dat de dames er nog niet uit waren. Zucht. Achter mij had zich inmiddels een hele rij grijzende plattelanders gevormd, die hun ziel in lijdzaamheid aan het bezitten waren. Bedrijfsleider (inderdaad, een man! hoe lekker rolbevestigend!) kwam erbij en loste het rekenraadsel op. Gelijktijdig rekende ik ijverig mee op de achterkant van een bonnetje. Pfffff. Hier zien ze me voorlopig niet meer terug. Misschien als ik wat meer tijd heb. Of geld. Of allebei.
O ja, over scharrelkippen gesproken. Wist u dat het heel erg leuk is om een kip vast te houden, en er dan kunstjes mee te doen? De kop blijft namelijk altijd op dezelfde plaats. Wel zachtjes doen, hoor, en niet stiekem knijpen!! Voor inspiratie: http://www.youtube.com/watch?v=nLwML2PagbY
Hoeveel mama's zouden er vandaag weer hebben lopen scharrelen? Arm zijn is duur, hoe gek dat ook klinkt. Want tijd is geld, en wanneer je de eindjes voortdurend aan elkaar moet knopen, ben je dus veel bezig met inefficiënt koopgedrag, tijdtechnisch gezien dan. Want tanken: peperduur. Dan maar € 20 erin, en na een dag of wat kun je weer naar de pomp lopen (rijden). Dat kost dus al 10 minuten extra. Omrijden naar een andere winkel omdat de pizza's daar in de aanbieding zijn: kost ook weer 20 minuten heen en terug... Mama's scharrelen wat af deze dagen. Voor de mama's die dat ook nog eens met een veeleisende baan moeten combineren is dat helemaal vermoeiend.
Gisteren heb ik ook wat gescharreld. Herfstzonnetje op mijn verenkleed, stro onder mijn pootjes, het was goed uit te houden eigenlijk.... Nou ja, deze scharrelmama scharrelde dus wat bij de Action en de Appie, en ging ook nog terug om een paar jongensbroeken te ruilen bij een modeketen die vooral bekend is in het oosten en noorden van ons land. Dit ruilen had aardig wat kippenpootjes in de aarde, want hoofdrekenen, daar doet de jongere generatie niet meer aan. Ook cheffin (40 plus) kwam er niet meer uit vanwege de veelheid aan kortingen op het originele kassabonnetje. Zucht. Ik moest plassen. Dan maar even naar de wc, om eenmaal terug te constateren dat de dames er nog niet uit waren. Zucht. Achter mij had zich inmiddels een hele rij grijzende plattelanders gevormd, die hun ziel in lijdzaamheid aan het bezitten waren. Bedrijfsleider (inderdaad, een man! hoe lekker rolbevestigend!) kwam erbij en loste het rekenraadsel op. Gelijktijdig rekende ik ijverig mee op de achterkant van een bonnetje. Pfffff. Hier zien ze me voorlopig niet meer terug. Misschien als ik wat meer tijd heb. Of geld. Of allebei.
O ja, over scharrelkippen gesproken. Wist u dat het heel erg leuk is om een kip vast te houden, en er dan kunstjes mee te doen? De kop blijft namelijk altijd op dezelfde plaats. Wel zachtjes doen, hoor, en niet stiekem knijpen!! Voor inspiratie: http://www.youtube.com/watch?v=nLwML2PagbY
dinsdag 1 oktober 2013
Inferno
Vergeet de angstaanjagende, nachtmerrieachtige visioenen van Jeroen Bosch. Vergeet Dante's Inferno. Vergeet de allerduisterste krochten van de hel. Ga naar de 50 plusbeurs!
Natuurlijk, zo erg is het niet. Maar ik zou zeggen: oordeelt u zelf! Zie foto's hieronder. Wat kun je trouwens verwachten wanneer je sowieso niet erg gecharmeerd bent van massa's vakantievierende Nederlanders, overvolle stranden en vooral: kortingsbonnetjes. Want daar, zo leek het, moest een bezoek aan de 50 plusbeurs eenvoudigweg mee beginnen. Misschien moet je zelfs wel zo ver gaan om te zeggen dat het daarom draait, getuige het grote aantal boodschappenkarretjes dat meegetrokken dan wel -gezeuld werd. Gewapend met een geprint toegangsbewijs inclusief bonnetje voor een gratis taartpuntje (hoe wij tot deze verstandsverbijsterende beslissing kwamen, volgt later) begaven wij ons zo'n twee weken geleden naar Utrecht. Auto geparkeerd, waarbij we natuurlijk - want 50 plus - de afslag naar het parkeerterrein misten ('Er stond toch P3 en P4?' 'Nee, P6, muts!'). Bij de ingang werden we direct met onze neus op de feiten gedrukt:
Dit had natuurlijk een overduidelijke indicatie moeten zijn dat het hier niet (of juist wel) pluis was. Eenmaal binnen bleek dat je minstens 20 minuten in de rij moest staan om je gratis taartpuntje te scoren. Sorry, hoor, maar ik ben toch niet gek, om maar eens even een bekende reclameslogan aan te halen. Na een halfuur de atmosfeer van enkele hallen 50 plusbeurs te hebben ingeademd, was het tijd voor koffie. Mèt gratis taart, op een rustig plekje zonder eindeloze wachtrij, want zo zijn we dan ook wel weer.
Best leuk, maar we vonden het welletjes na een paar uur campers, elektrische fietsen, reisbureaus en incontinentieluiers. Bij laatstgenoemde stand waren ook goodies te kriijgen, waarvoor je uiteraard in de rij moest. (Partner: daar ga je toch niet staan, iedereen weet dan toch dat je lekt!) Maar er waren ECHT mooie en interessante stands - echt! En er liepen natuurlijk ook gewoon normale, vlotte (of is dat een 50 pluswoord?) - zij het grijzende - 50 plussers rond. We hebben zelfs bijzonder nuttige informatie opgedaan. Waarvoor dat was, dat verklappen we natuurlijk niet. Het was niet voor een leuke reis (jammer!) en ook niet voor de waterige slipjes (gelukkig maar!).
Op onze weg naar de uitgang liepen we in het reisgebeuren nog tegen onderstaand bord aan. Sorry, hoor, te leuk om u te onthouden, de naam van de organisatie heb ik eraf geknipt. Niet dat dat veel helpt, want eigenlijk was ik mede uit acquisitieoverwegingen naar de beurs getogen. Niemand die mij nu nog vraagt om teksten voor elektrische fietsen of breipatronen te schrijven. Was al nooit mijn forte. Ik zal me nog eens oriënteren op de reisorganisaties, meer mijn ding. Al was het alleen maar om ooit zelf weer eens op reis te kunnen.... maar dan graag iets verder dan Utrecht.
Natuurlijk, zo erg is het niet. Maar ik zou zeggen: oordeelt u zelf! Zie foto's hieronder. Wat kun je trouwens verwachten wanneer je sowieso niet erg gecharmeerd bent van massa's vakantievierende Nederlanders, overvolle stranden en vooral: kortingsbonnetjes. Want daar, zo leek het, moest een bezoek aan de 50 plusbeurs eenvoudigweg mee beginnen. Misschien moet je zelfs wel zo ver gaan om te zeggen dat het daarom draait, getuige het grote aantal boodschappenkarretjes dat meegetrokken dan wel -gezeuld werd. Gewapend met een geprint toegangsbewijs inclusief bonnetje voor een gratis taartpuntje (hoe wij tot deze verstandsverbijsterende beslissing kwamen, volgt later) begaven wij ons zo'n twee weken geleden naar Utrecht. Auto geparkeerd, waarbij we natuurlijk - want 50 plus - de afslag naar het parkeerterrein misten ('Er stond toch P3 en P4?' 'Nee, P6, muts!'). Bij de ingang werden we direct met onze neus op de feiten gedrukt:
Dit had natuurlijk een overduidelijke indicatie moeten zijn dat het hier niet (of juist wel) pluis was. Eenmaal binnen bleek dat je minstens 20 minuten in de rij moest staan om je gratis taartpuntje te scoren. Sorry, hoor, maar ik ben toch niet gek, om maar eens even een bekende reclameslogan aan te halen. Na een halfuur de atmosfeer van enkele hallen 50 plusbeurs te hebben ingeademd, was het tijd voor koffie. Mèt gratis taart, op een rustig plekje zonder eindeloze wachtrij, want zo zijn we dan ook wel weer.
Best leuk, maar we vonden het welletjes na een paar uur campers, elektrische fietsen, reisbureaus en incontinentieluiers. Bij laatstgenoemde stand waren ook goodies te kriijgen, waarvoor je uiteraard in de rij moest. (Partner: daar ga je toch niet staan, iedereen weet dan toch dat je lekt!) Maar er waren ECHT mooie en interessante stands - echt! En er liepen natuurlijk ook gewoon normale, vlotte (of is dat een 50 pluswoord?) - zij het grijzende - 50 plussers rond. We hebben zelfs bijzonder nuttige informatie opgedaan. Waarvoor dat was, dat verklappen we natuurlijk niet. Het was niet voor een leuke reis (jammer!) en ook niet voor de waterige slipjes (gelukkig maar!).
Op onze weg naar de uitgang liepen we in het reisgebeuren nog tegen onderstaand bord aan. Sorry, hoor, te leuk om u te onthouden, de naam van de organisatie heb ik eraf geknipt. Niet dat dat veel helpt, want eigenlijk was ik mede uit acquisitieoverwegingen naar de beurs getogen. Niemand die mij nu nog vraagt om teksten voor elektrische fietsen of breipatronen te schrijven. Was al nooit mijn forte. Ik zal me nog eens oriënteren op de reisorganisaties, meer mijn ding. Al was het alleen maar om ooit zelf weer eens op reis te kunnen.... maar dan graag iets verder dan Utrecht.
woensdag 18 september 2013
Huisarts (1)
Na onze verhuizing was een van de vele zaken die onze aandacht vereiste, het zoeken van een nieuwe huisarts. Al snel viel de keuze op laten we hem huisarts G. noemen. In Duitsland, althans in deze contreien of misschien meer specifiek bij deze huisarts, is het niet genoeg om je eenvoudigweg aan te melden. Nee, je wordt hier totaal door de mangel gehaald voordat je in de kaartenbak van de dokter mag belanden. Er moest dus een kennismakingsgesprek worden gepland, gevolgd door uitvoerige lichamelijke onderzoeken - ten dele thuis uit te voeren met spateltjes en potjes en nog meer attributen, waarover hieronder meer - inclusief nabespreking.
Mijn eerste indruk van de huisartsenpraktijk was niet onverdeeld positief. Gezondheidscentrum G. bevindt zich namelijk IN een bejaardencentrum, en hoewel keurige, duidelijke bordjes voortdurend de weg wijzen (trap op, gang door, linksaf, enzovoorts) werd ik door de gaarkeukenachtige etensgeuren niet vrolijker op. Aan het einde van een lange gang was daar dan eindelijk de deur naar de receptie van gezondheidscentrum G. Op de gang een lange rij stoelen met klagende wachtenden en binnen bemanden drie bezige dames de balie. In dezelfde receptieruimte bevond zich nog een bed waarop ik, achter een bijna dichtgeschoven gordijn, een man ontwaarde wiens hechtingen zo te zien moesten worden verwijderd. Een beetje vreemd allemaal. De dames van de receptie liepen en riepen door elkaar, waarbij nog net geen privacygevoelige informatie van Herr Schmidt of Frau Müller werd prijsgegeven. Is dit Oeganda, of de Bondsrepubliek Duitsland? vroeg ik mij even af.
Eenmaal bij de dokter binnen was het echter een oase van rust. Herr Doktor bleek een uiterst aangename en vriendelijke man die geheel volgens de ayurvedische leer niet alleen de klacht, maar ook de gehele mens in ogenschouw neemt. Wij waren anders gewend, laat ik het maar zo zeggen. Na deze prettige kennismaking mij weer gemeld bij de assistente en wat bleek: bij het hele intakegebeuren hoort ook een slaaptest, dit om te zien of er - in geval van snurken - sprake is van slaapapneu. Nu worden er bij ons iedere nacht aardig wat bomen omgezaagd, dus zeker geen overbodige test.... De eerste keer viel het mee (meetapparaat, zuurstofmetertje, Nasenbrille), maar de tweede keer moesten wij naar bed met .... een rugzak. Hilarisch natuurlijk, maar minder leuk als blijkt dat je dit eigenlijk elke nacht zou moeten doen. De denkbeeldige conversaties zijn al niet van de lucht: 'Zullen we rugzakje-rugzakje gaan liggen?' 'De kliko moet nog naar buiten. Doe jij het even, ik heb mijn rugzak al op?'
Afijn, dat was deel 1 van onze intake. Het vervolgverslag wordt bloediger, er valt iemand bijna flauw, en ook zakt er nog een onderbroek op de enkels. Hou het in de gaten!
Mijn eerste indruk van de huisartsenpraktijk was niet onverdeeld positief. Gezondheidscentrum G. bevindt zich namelijk IN een bejaardencentrum, en hoewel keurige, duidelijke bordjes voortdurend de weg wijzen (trap op, gang door, linksaf, enzovoorts) werd ik door de gaarkeukenachtige etensgeuren niet vrolijker op. Aan het einde van een lange gang was daar dan eindelijk de deur naar de receptie van gezondheidscentrum G. Op de gang een lange rij stoelen met klagende wachtenden en binnen bemanden drie bezige dames de balie. In dezelfde receptieruimte bevond zich nog een bed waarop ik, achter een bijna dichtgeschoven gordijn, een man ontwaarde wiens hechtingen zo te zien moesten worden verwijderd. Een beetje vreemd allemaal. De dames van de receptie liepen en riepen door elkaar, waarbij nog net geen privacygevoelige informatie van Herr Schmidt of Frau Müller werd prijsgegeven. Is dit Oeganda, of de Bondsrepubliek Duitsland? vroeg ik mij even af.
Eenmaal bij de dokter binnen was het echter een oase van rust. Herr Doktor bleek een uiterst aangename en vriendelijke man die geheel volgens de ayurvedische leer niet alleen de klacht, maar ook de gehele mens in ogenschouw neemt. Wij waren anders gewend, laat ik het maar zo zeggen. Na deze prettige kennismaking mij weer gemeld bij de assistente en wat bleek: bij het hele intakegebeuren hoort ook een slaaptest, dit om te zien of er - in geval van snurken - sprake is van slaapapneu. Nu worden er bij ons iedere nacht aardig wat bomen omgezaagd, dus zeker geen overbodige test.... De eerste keer viel het mee (meetapparaat, zuurstofmetertje, Nasenbrille), maar de tweede keer moesten wij naar bed met .... een rugzak. Hilarisch natuurlijk, maar minder leuk als blijkt dat je dit eigenlijk elke nacht zou moeten doen. De denkbeeldige conversaties zijn al niet van de lucht: 'Zullen we rugzakje-rugzakje gaan liggen?' 'De kliko moet nog naar buiten. Doe jij het even, ik heb mijn rugzak al op?'
Afijn, dat was deel 1 van onze intake. Het vervolgverslag wordt bloediger, er valt iemand bijna flauw, en ook zakt er nog een onderbroek op de enkels. Hou het in de gaten!
Abonneren op:
Posts (Atom)