Tijd (voor Kerstmis)

Tijd is een raar verschijnsel. Om praktische redenen in het leven geroepen door de mens. Want het is niet de tijd zelf die telt, maar de intensiteit waarmee je die tijd beleeft. Die momenten waarop de wereld even stil leek te staan, zijn voor altijd in je hart gekerfd. Die diepe emotie. Dat grote verdriet. Sprakeloze ontroering. Die gaven het begrip tijd even een volstrekt andere lading. Zo anders wanneer je in de regen en de kou op de bus staat te wachten.


Tijd in de vakantie, ook zoiets. Niet dat we daar recente ervaring mee hebben trouwens ;(... In de zomervakantie is elke dag bijzonder. Elke dag is anders. Elke dag is een kleinood dat schittert als de zee in het zuiden. En wat glijdt de tijd dan toch ongemerkt, als zand, tussen je vingers door.

Tijd is ook energie. Ik hoor mezelf vaak roepen dat ik ergens geen tijd voor heb. Maar in werkelijkheid gaat het dan om energie. En, het is een enorme dooddoener, maar de tijd gaat zo snel. Zo kan ik het me nauwelijks voorstellen dat dit alweer onze tweede Kerst in dit huis is. Daardoor kwam ik op het idee om eens wat mijmeringen over het begrip tijd op een rijtje te zetten.

Na de Goedheiligman het land uitgezet te hebben, hijgden we ons richting Kerstmis. Gisteren pas de boom opgetuigd! Eind vorige week hadden we het project 'keuken'. Bij (hopelijk tijdelijk) gebrek aan een huishoudelijke hulp betekent de aanloop naar Kerstmis niet alleen leuke dingen zoals recepten uitzoeken, versieren en een krans maken (jawel, hij hangt er, hoor), maar vooral ook schoonmaken, heeeel veel schoonmaken.

De keuken is nu brandschoon. Maar iedereen met een zwakke maag raad ik aan niet verder te lezen. Nadat alles in de keuken, waaronder de bank, van zijn plaats was gehaald om eens flink te soppen en te dweilen, was de 'oogst' als volgt: heel veel hagelslag, 2 plastic bekers (leeg), 1 rode m&m (!), 1 paar sokken (redelijk schoon) en 1 lege plastic fles olijfolie. Wij spraken onze verbazing uit over die olijfoliefles. Antwoord van beide kinderen was unaniem: ja, die hadden wij ook al zien liggen. Natuurlijk. Ze zullen het van geen vreemde hebben.

Het keukenkastje leverde nog meer verrassingen op. Maar zoals gezegd, het is weer opgeruimd en schoon. Christmas dinner anyone?

Huisarts (2)

Wat schandelijk. Zit ik u allen lekker te maken met de belofte van dijenkletsend leuke anekdotes over onze blijde intrede bij onze Duitse huisarts..... ben ik wel erg traag met het publiceren van deel 2. Maar goed, belofte maakt schuld, en hierbij dus.

Nu de rugzakellende achter de rug was - althans, ondanks de diagnose gaan wij niet over tot het aanschaffen van een rugzak - wachtte ons nog de bloedafname, het meten van de longfunctie, het ECG en meer van dat soort meer of minder invasieve, maar nooit erg aangename, ingreepjes. Het begon al met het bloed. We hadden bij jongste-zoonlief al mogen aanschouwen dat dit niet met zo'n handig bloedafnamedingetje gaat waarmee direct de buisjes worden gevuld, maar middels een gummi slangetje. Zo'n elastiekjeskleurig gummi slangetje dat associaties oproept aan mild-sadistische praktijken in door nonnen bestierde medische instellingen in de jaren vijftig of zestig van de vorige eeuw. Niks aan de hand uiteraard, maar je zal maar gezegend zijn met een rijke fantasie.... Natuurlijk ging ik onderuit (bijna!) en na het uiten van bemoedigende kreten aan het adres van Frau Hammerschlag, en het zorgzaam betten van mijn voorhoofd met een papieren handdoekje, kon ik door voor de longfunctie. De rest van het onderzoek had gelukkig minder voeten in de aarde, en al snel waren we klaar. Door naar de bespreking een paar dagen later.

Uh.... Besprechung - dat is toch 'bespreking'? Dat is toch niet je weer helemaal uitkleden tot op je verwassen Kruidvatslip en gescheurde boxershort met kerstopdruk.....? Mmm-mmm. Wel dus. We hadden eerst een goed gesprek met dokter G., waarbij onze testresultaten werden doorgenomen. Aansluitend bleek tot onze verrassing nog een kort lichamelijk onderzoek aan de orde. Ik was eerst aan de beurt, waarna ik op mijn gemakje de vreemde danspasjes van partner en huisarts kon gadeslaan. Dat ging namelijk zo: partner liet op aangeven van de huisarts zijn onderbroek zakken en keerde de huisarts vervolgens zijn achterkant toe. Nein, nein - huisarts lachtte wat verlegen en maakte een draaiend gebaar - aha, de voorkant dus. De onderbroek werd weer omhooggesjord (ik kwam inmiddels al niet meer bij), maar dat bleek ook weer niet de bedoeling. Dit allemaal op de vierkante centimeter, en in luttele seconden, ziet u het voor zich? Aha, bij deze Besprechung hoorde een inspectie van klok-en-hamerspel! Na de kennelijk vereiste greep in het kruis bleek het lichamelijk onderzoek afgerond en kon iedereen gerust ademhalen.

Bij navraag bleek dat dit laatste onderdeel samenhangt met de controle op prostaatkanker. De Hafenrundfahrt doen we pas vanaf vijftig jaar, zo meldde de huisarts. Misschien moet u even nadenken over deze wel erg plastische omschrijving, maar ik krijg hem sindsdien niet meer uit mijn hoofd. Probeer het maar eens.

Scharrelmama

Er was al het scharrelei, de scharrelkap en het scharrelvarken. In het Engels wel aangeduid met de term 'free range' waardoor ik ooit, in een jong en knapper verleden, door een collega ben aangeduid als 'free range secretary'. Ik weet niet meer waar het op sloeg. En... dankzij de crisis is er nu ook de scharrelmama.

Hoeveel mama's zouden er vandaag weer hebben lopen scharrelen? Arm zijn is duur, hoe gek dat ook klinkt. Want tijd is geld, en wanneer je de eindjes voortdurend aan elkaar moet knopen, ben je dus veel bezig met inefficiënt koopgedrag, tijdtechnisch gezien dan. Want tanken: peperduur. Dan maar € 20 erin, en na een dag of wat kun je weer naar de pomp lopen (rijden). Dat kost dus al 10 minuten extra. Omrijden naar een andere winkel omdat de pizza's daar in de aanbieding zijn: kost ook weer 20 minuten heen en terug... Mama's scharrelen wat af deze dagen. Voor de mama's die dat ook nog eens met een veeleisende baan moeten combineren is dat helemaal vermoeiend.

Gisteren heb ik ook wat gescharreld. Herfstzonnetje op mijn verenkleed, stro onder mijn pootjes, het was goed uit te houden eigenlijk.... Nou ja, deze scharrelmama scharrelde dus wat bij de Action en de Appie, en ging ook nog terug om een paar jongensbroeken te ruilen bij een modeketen die vooral bekend is in het oosten en noorden van ons land. Dit ruilen had aardig wat kippenpootjes in de aarde, want hoofdrekenen, daar doet de jongere generatie niet meer aan. Ook cheffin (40 plus) kwam er niet meer uit vanwege de veelheid aan kortingen op het originele kassabonnetje. Zucht. Ik moest plassen. Dan maar even naar de wc, om eenmaal terug te constateren dat de dames er nog niet uit waren. Zucht. Achter mij had zich inmiddels een hele rij grijzende plattelanders gevormd, die hun ziel in lijdzaamheid aan het bezitten waren. Bedrijfsleider (inderdaad, een man! hoe lekker rolbevestigend!) kwam erbij en loste het rekenraadsel op. Gelijktijdig rekende ik ijverig mee op de achterkant van een bonnetje. Pfffff. Hier zien ze me voorlopig niet meer terug. Misschien als ik wat meer tijd heb. Of geld. Of allebei.

O ja, over scharrelkippen gesproken. Wist u dat het heel erg leuk is om een kip vast te houden, en er dan kunstjes mee te doen? De kop blijft namelijk altijd op dezelfde plaats. Wel zachtjes doen, hoor, en niet stiekem knijpen!! Voor inspiratie: http://www.youtube.com/watch?v=nLwML2PagbY

Inferno

Vergeet de angstaanjagende, nachtmerrieachtige visioenen van Jeroen Bosch. Vergeet Dante's Inferno. Vergeet de allerduisterste krochten van de hel. Ga naar de 50 plusbeurs!

Natuurlijk, zo erg is het niet. Maar ik zou zeggen: oordeelt u zelf! Zie foto's hieronder. Wat kun je trouwens verwachten wanneer je sowieso niet erg gecharmeerd bent van massa's vakantievierende Nederlanders, overvolle stranden en vooral: kortingsbonnetjes. Want daar, zo leek het, moest een bezoek aan de 50 plusbeurs eenvoudigweg mee beginnen. Misschien moet je zelfs wel zo ver gaan om te zeggen dat het daarom draait, getuige het grote aantal boodschappenkarretjes dat meegetrokken dan wel -gezeuld werd. Gewapend met een geprint toegangsbewijs inclusief bonnetje voor een gratis taartpuntje (hoe wij tot deze verstandsverbijsterende beslissing kwamen, volgt later) begaven wij ons zo'n twee weken geleden naar Utrecht. Auto geparkeerd, waarbij we natuurlijk - want 50 plus - de afslag naar het parkeerterrein misten ('Er stond toch P3 en P4?' 'Nee, P6, muts!'). Bij de ingang werden we direct met onze neus op de feiten gedrukt:

Dit had natuurlijk een overduidelijke indicatie moeten zijn dat het hier niet (of juist wel) pluis was. Eenmaal binnen bleek dat je minstens 20 minuten in de rij moest staan om je gratis taartpuntje te scoren. Sorry, hoor, maar ik ben toch niet gek, om maar eens even een bekende reclameslogan aan te halen. Na een halfuur de atmosfeer van enkele hallen 50 plusbeurs te hebben ingeademd, was het tijd voor koffie. Mèt gratis taart, op een rustig plekje zonder eindeloze wachtrij, want zo zijn we dan ook wel weer.

Best leuk, maar we vonden het welletjes na een paar uur campers, elektrische fietsen, reisbureaus en incontinentieluiers. Bij laatstgenoemde stand waren ook goodies te kriijgen, waarvoor je uiteraard in de rij moest. (Partner: daar ga je toch niet staan, iedereen weet dan toch dat je lekt!) Maar er waren ECHT mooie en interessante stands - echt! En er liepen natuurlijk ook gewoon normale, vlotte (of is dat een 50 pluswoord?) - zij het grijzende - 50 plussers rond. We hebben zelfs bijzonder nuttige informatie opgedaan. Waarvoor dat was, dat verklappen we natuurlijk niet. Het was niet voor een leuke reis (jammer!) en ook niet voor de waterige slipjes (gelukkig maar!).

Op onze weg naar de uitgang liepen we in het reisgebeuren nog tegen onderstaand bord aan. Sorry, hoor, te leuk om u te onthouden, de naam van de organisatie heb ik eraf geknipt. Niet dat dat veel helpt, want eigenlijk was ik mede uit acquisitieoverwegingen naar de beurs getogen. Niemand die mij nu nog vraagt om teksten voor elektrische fietsen of breipatronen te schrijven. Was al nooit mijn forte. Ik zal me nog eens oriënteren op de reisorganisaties, meer mijn ding. Al was het alleen maar om ooit zelf weer eens op reis te kunnen.... maar dan graag iets verder dan Utrecht.

Huisarts (1)

Na onze verhuizing was een van de vele zaken die onze aandacht vereiste, het zoeken van een nieuwe huisarts. Al snel viel de keuze op laten we hem huisarts G. noemen. In Duitsland, althans in deze contreien of misschien meer specifiek bij deze huisarts, is het niet genoeg om je eenvoudigweg aan te melden. Nee, je wordt hier totaal door de mangel gehaald voordat je in de kaartenbak van de dokter mag belanden. Er moest dus een kennismakingsgesprek worden gepland, gevolgd door uitvoerige lichamelijke onderzoeken - ten dele thuis uit te voeren met spateltjes en potjes en nog meer attributen, waarover hieronder meer - inclusief nabespreking.

Mijn eerste indruk van de huisartsenpraktijk was niet onverdeeld positief. Gezondheidscentrum G. bevindt zich namelijk IN een bejaardencentrum, en hoewel keurige, duidelijke bordjes voortdurend de weg wijzen (trap op, gang door, linksaf, enzovoorts) werd ik door de gaarkeukenachtige etensgeuren niet vrolijker op. Aan het einde van een lange gang was daar dan eindelijk de deur naar de receptie van gezondheidscentrum G. Op de gang een lange rij stoelen met klagende wachtenden en binnen bemanden drie bezige dames de balie. In dezelfde receptieruimte bevond zich nog een bed waarop ik, achter een bijna dichtgeschoven gordijn, een man ontwaarde wiens hechtingen zo te zien moesten worden verwijderd. Een beetje vreemd allemaal. De dames van de receptie liepen en riepen door elkaar, waarbij nog net geen privacygevoelige informatie van Herr Schmidt of Frau Müller werd prijsgegeven. Is dit Oeganda, of de Bondsrepubliek Duitsland? vroeg ik mij even af.

Eenmaal bij de dokter binnen was het echter een oase van rust. Herr Doktor bleek een uiterst aangename en vriendelijke man die geheel volgens de ayurvedische leer niet alleen de klacht, maar ook de gehele mens in ogenschouw neemt. Wij waren anders gewend, laat ik het maar zo zeggen. Na deze prettige kennismaking mij weer gemeld bij de assistente en wat bleek: bij het hele intakegebeuren hoort ook een slaaptest, dit om te zien of er - in geval van snurken - sprake is van slaapapneu. Nu worden er bij ons iedere nacht aardig wat bomen omgezaagd, dus zeker geen overbodige test.... De eerste keer viel het mee (meetapparaat, zuurstofmetertje, Nasenbrille), maar de tweede keer moesten wij naar bed met .... een rugzak. Hilarisch natuurlijk, maar minder leuk als blijkt dat je dit eigenlijk elke nacht zou moeten doen. De denkbeeldige conversaties zijn al niet van de lucht: 'Zullen we rugzakje-rugzakje gaan liggen?' 'De kliko moet nog naar buiten. Doe jij het even, ik heb mijn rugzak al op?'

Afijn, dat was deel 1 van onze intake. Het vervolgverslag wordt bloediger, er valt iemand bijna flauw, en ook zakt er nog een onderbroek op de enkels. Hou het in de gaten!

Mejuffrouw B.

Op 16 augustus was het 30 jaar geleden dat mijn lieve moeder overleed. Ze was 47 jaar oud. Ik draag haar in mijn hart, zij is mijn goede kant. Mijn kinderen hebben oma nooit gekend, maar vanaf het moment dat ze het beseften, hebben ze altijd geweten hoe de zaak in elkaar zat. Wij gaan af en toe, vaak met zijn allen, naar haar graf - op een prachtig kerkhof ergens op de Utrechtse Heuvelrug. Zo ook op zaterdag 17 augustus. De kinderen zijn meestal danig onder de indruk. We wandelden wat onder de bomen, bekeken honderdjarige graven die niet meer te zien waren door het groen of een enorme blauwe hortensia.

Net toen we weg wilden gaan, kreeg jongste het even te kwaad. Even verderop was een oudere vrouw, haar fiets geparkeerd, bezig bij een ander graf. Toen we wegliepen, ik met mijn armen stevig om jongste heen, zei de vrouw: 'Ach jao, ''t is toch waat. En hij heeft oohma waorschijnlijk niet eens gekend.' Zij wel, zij herinnerde zich mijn moeder nog goed. De weemoed klapwiekte om mij heen. De bejaarde dame stelde zich vervolgens voor als mejuffrouw B., de voormalige eigenaresse van drogisterij X.

Een instant schuldgevoel maakte zich, decennia na dato, van mij meester. Mejuffrouw B!! De tang van drogisterij X, die je zo lekker op de kast kon krijgen. Op twaalf-, dertienjarige leeftijd ging ik steevast met schoolvriendinnetje J. - en vast ook nog met anderen - drop of iets anders kopen bij drogisterij X. Als meisje van die leeftijd heb je altijd iets nodig bij de drogist. Met als bijkomend groot genoegen dat wij lekker mejuffrouw B. konden jennen. Ik herinner me nog hoe we ons konden verkneukelen bij het vooruitzicht dat mejuffrouw B. ons de winkel weer uit zou sturen, gecombineerd met een flink, maar toch ergens ook wel prettig angstgevoel.

Ze was niet veranderd. Toen waarschijnlijk in de dertig (we vonden haar mega-oud, natuurlijk) droeg ze het blondgrijze haar ook al opgestoken, ze was nog steeds mejuffrouw en zelfs het model bril was onveranderd. Destijds droeg ze een witte jas in de winkel. Wat ik me niet meer kon herinneren was haar onvervalste Utrechtse tongval. Uiteraard vertelde ik wat wij vroeger hadden gedaan. 'O, zaat je daor op de maovo?' (Nee). Zij verzorgde nu het graf van haar ouders, vertelde ze. Toen haar verhalen over die-en-die-uitgebreide-plaatselijke-familie Gabriel Garcia Marquez-achtige proporties begonnen aan te nemen, vond ik het tijd om er voorzichtig een eind aan te breien.

Overigens heb ik nog wel mijn excuses gemaakt voor het geklooi van vroeger. Na dit weemoedige inkijkje in een lang vervlogen verleden gingen we traditiegetrouw naar de speeltuin in het bos. Spelen, een ijsje eten en een glaasje drinken op het terras in de late middagzon.

O ja, mijn volgende blog gaat over de wel heel uitgebreide intake bij onze Duitse huisarts. Dijenkletsend leuk, dat beloof ik u.

Crisis? What crisis?

Even tijd voor een nieuw lijstje. Ze bliijven maar door mijn hoofd malen, al die grappige, stomme, onnodige en onderhoudende invalletjes. 'Alles komt ongefilterd binnen,' noem ik dat wel. Lijkt wel een soort ADHD. En aangezien het internet een stuk groter is dan mijn toch al zo volle hoofd: hupsakee.

Crisis is....

* huilen om een quasi-verloren zomer
* toch een beetje blij zijn als je samen in de zon op het heerlijk zonnige balkon zit
* ervan balen dat bij alles, werkelijk alles, geld een rol speelt ('Zullen we daar en daar heen gaan?' 'Nee, kost benzine.' 'Zullen we dan daarna wat drinken op dat terrasje?' 'Nee, kost ook weer geld.' Uh.... ja).
* het laatstje restje rouge uit je blush-stick peuteren met een wattenstaafje
* de schaamte voorbij, maar je waardigheid behouden
* blij zijn dat je nog wat vindt in je voorraadkast/vriezer
* je begeven onder het vaak niet al te fraaie publiek in een niet nader te noemen discount-supermarkt hier in het dorp
* incasseren
* je oude huis al 16 maanden te koop hebben staan
* de vermoeidheid van elkaars gezicht aflezen
* niet EN de kapper EN ook nog een paar nieuwe schoenen voor een van de kinderen
* loslaten
* vlak voor salarisdatum een maaltijd in elkaar draaien voor € 0,70 (maar zie ook punt 6!), en daar dan ook nog 2 aftandse courgettes en 4 tomaten in stoppen

enzovoorts, enzovoorts. Een geheel willekeurige, relatieve opsomming. Het kan allemaal nog veel erger. Echt.

De pointe? Crisis is vooral: HOPEN OP BETERE TIJDEN.  In de voetsporen van mijn opa (een vrij theatraal klein mannetje, dat overal een mening over had.... ) zeg ik graag binnenkort: 'Dat boek heb ik dichtgeslagen.'

Dus hoop met mij mee, en zing die mantra met mij mee. Ook dit gaat voorbij.