... ontstaat de weg vanzelf.' Een prachtige spreuk, die zomaar een oude Chinese waarheid zou kunnen zijn. Ik weet niet meer waar ik 'm vandaan heb, maar ik vond hem zo waar dat ik hem op mijn prikbord heb gehangen. Alleen: het prikbord zelf hangt nog niet. Terwijl ik dit kantoortje al begin september in gebruik heb genomen! Daar zit 'm dus meteen de kern van dit verhaal.
Want als je in beweging komt, baan je een pad. Een pad door het hoge gras dat langzamerhand wordt platgetreden en zo een weg vormt. Mmmm.... mijn pad is vaag zichtbaar, maar de grassprietjes blijven omhoogschieten en zorgen ervoor dat die omtrekken af en toe maar moeilijk te zien zijn. Zo gaan dagen voorbij waarin ik echt een heleboel doe dat nuttig, nodig of onvermijdelijk is. En aan het einde waarvan ik uitgeteld op de bank zit. Echt waar! Maar om nou te zeggen dat het pad zich duidelijk aftekent, nee. Misschien is dat wel gewoon het leven. Maar ik heb die structuur wel nodig. Gewoon maar weer een to-do-lijstje naast mijn laptop leggen? (en me eraan houden!). Of mijn hele bureau (lamp, printer, laptop, brievenbakjes....) volplakken met post-its?
Kortom: vandaag loop ik weer wat doelloos door het leven. Vanochtend de kinderen weggebracht, geprobeerd mijn DigID te vinden (een godswonder, het is gelukt), een opzet voor een tekstje over een nieuwe actie die ik wil gaan lanceren (hou de website in de gaten!) geschreven, en een telefonisch interview gedaan. De klok slaat twaalf, ik ga mijn salade opeten en daarna de hort op voor nieuwe koffiecapsules.
Dan alweer de kinderen halen en na thuiskomst wat behangrandjes die onze behanger niet helemaal goed heeft afgewerkt vastplakken. Als ik dit zo nalees, word ik er zelf helemaal landerig van. Waarschijnlijk bent u allang afgehaakt. Een prachtig moment om een vette punt achter deze blogpost te zetten. En het pad in het gras nog eens nader te bestuderen!
donderdag 18 april 2013
dinsdag 2 april 2013
Echte mensen (2)
De Krankenkasse. Nog zoiets. Ik was door partner D. al gewaarschuwd voor het hoge Derrick-gehalte van een bezoek aan een van de vele Krankenkassen die de Bondsrepubliek rijk is. Nu zijn wij dat Derrick-gevoel wel gewend, want daar worden wij op onze donkerrode wc en resedagroene (ja, zo heet die kleur echt!) badkamer dagelijks aan herinnerd. Voor de jongeren onder ons: Derrick was de hoofdpersoon in een Duitse politieserie in de jaren 70 en 80 van de vorige eeuw. Een zeer onkreukbaar figuur met degelijke regenjas die op zijn eigen onnavolgbare trage wijze misdrijven oploste. Daarbij geassisteerd door hulpje Harry, aan wie Derrick nooit, echt nooit het verzoek heeft gedaan 'den Wagen vorzufahren'.
Het hele zorgverzekeringsgebeuren is nogal een taaie materie. Zeker als je in Nederland belastingplichtig en verzekerd bent, maar in Duitsland woont. Na veel contacten met echte mensen bij onze Nederlandse zorgverzekeraar, de SVB en nog zo wat instanties, bleek dat alles draaide om een E106-formulier. Maar bij sommige instanties heet dit weer anders, waarschijnlijk om de gang van zaken te versoepelen. Lang leve het verenigde Europa. Om dit formulier te verkijgen belden wij op een koude ochtend dus aan bij zorgverzekeraar D. te E. Het trappenhuis voorspelde al veel goeds. Een time warp naar de jaren zeventig. Zag ik daar nou nog net het achterpand van een degelijke, beige regenjas verdwijnen?
Klop-klop. Ook hier weer geen balie, maar een gewoon kantoor, ditmaal gevuld met twee mensen. Het was doodstil, er werd gewerkt. De mevrouw rechts was bezig, dus werden wij door een vriendelijke heer richting zijn bureau gewenkt. Daar waren wij wel even bezig met het invullen van formulieren en het opgeven van persoonlijke gegevens zoals namen, geboortedata, paspoortnummers en dergelijke. Maar goed, meneer Krankenkasse verzekerde ons dat het zo allemaal goed kwam, en dat kwam het ook. Wij zijn nu in het bezit van vier prachtige blinkende Versichertenkarten.
O, o, wat was het koud. Snel het pand ingevlucht van de Deutsche Bank, want ook daar moest nog iets geregeld worden. Alweer een aardige, glimlachende, blonde mevrouw. Nee, echt, ik zeg dit zonder enig cynisme. De Duitsers worden door ons misschien als formeel en gezagsgetrouw ervaren, en dat is misschien ook in zekere mate zo. Maar wat daar tegenover staat, is een uiterst correcte behandeling, waarbij men je ook echt probeert te helpen. Daar kunnen ze in Nederland bij menige helpdesk nog een puntje aan zuigen.
Het hele zorgverzekeringsgebeuren is nogal een taaie materie. Zeker als je in Nederland belastingplichtig en verzekerd bent, maar in Duitsland woont. Na veel contacten met echte mensen bij onze Nederlandse zorgverzekeraar, de SVB en nog zo wat instanties, bleek dat alles draaide om een E106-formulier. Maar bij sommige instanties heet dit weer anders, waarschijnlijk om de gang van zaken te versoepelen. Lang leve het verenigde Europa. Om dit formulier te verkijgen belden wij op een koude ochtend dus aan bij zorgverzekeraar D. te E. Het trappenhuis voorspelde al veel goeds. Een time warp naar de jaren zeventig. Zag ik daar nou nog net het achterpand van een degelijke, beige regenjas verdwijnen?
Klop-klop. Ook hier weer geen balie, maar een gewoon kantoor, ditmaal gevuld met twee mensen. Het was doodstil, er werd gewerkt. De mevrouw rechts was bezig, dus werden wij door een vriendelijke heer richting zijn bureau gewenkt. Daar waren wij wel even bezig met het invullen van formulieren en het opgeven van persoonlijke gegevens zoals namen, geboortedata, paspoortnummers en dergelijke. Maar goed, meneer Krankenkasse verzekerde ons dat het zo allemaal goed kwam, en dat kwam het ook. Wij zijn nu in het bezit van vier prachtige blinkende Versichertenkarten.
O, o, wat was het koud. Snel het pand ingevlucht van de Deutsche Bank, want ook daar moest nog iets geregeld worden. Alweer een aardige, glimlachende, blonde mevrouw. Nee, echt, ik zeg dit zonder enig cynisme. De Duitsers worden door ons misschien als formeel en gezagsgetrouw ervaren, en dat is misschien ook in zekere mate zo. Maar wat daar tegenover staat, is een uiterst correcte behandeling, waarbij men je ook echt probeert te helpen. Daar kunnen ze in Nederland bij menige helpdesk nog een puntje aan zuigen.
Echte mensen (1)
Baalt u ook zo van die 0800- en 0900-nummers (voor ICT, toets 1, voor telefonie, toets 2.....)? Kom naar de Bondsrepubliek! Hier is nog echt menselijk contact mogelijk. Voorbeeld: je krijgt een brief van de gemeente, die gestuurd is door een zekere mevrouw X. Zij vermeldt haar naam in het briefhoofd inclusief doorkiesnummer. En stel, je hebt een vraag of een reactie op zo'n brief. Dan bel je het genoemde telefoonnummer en wat denk je.....? Je krijgt mevrouw X. gewoon aan de telefoon en ze helpt je ook nog eens vriendelijk verder. Een echt mens!! Geen bandje!! Geen keuzemenu!! Briljant, toch? Dat men daar in Nederland nou nooit opgekomen is.....
Nog wat voorbeelden, zomaar uit de losse pols. Ik weet dat ik hierbij omzichtig te werk moet gaan, en de voorbeelden zijn dan ook geanonimiseerd, want u begrijpt: het is ook hier in het redelijk crisisbestendige Duitsland niet allemaal rozengeur en maneschijn.
Een tijdje geleden moest ik voor gegevens naar de Industrie- en Handelskammer Duisburg. Deze Kamer van Koophandel heeft een Niederlassung (een filiaal, nevenvestiging, het heeft niets te maken met bungeejumpen of een schip te-water-laten) in een stadje hier vlakbij. De TomTom bracht ons - de kinderen waren mee, want woensdagmiddag - keurig naar een bedrijventerrein even buiten de stad. Plotseling moest ik fors in de remmen, want wat ik had aangezien voor een noodgebouw van de plaatselijke mavo bleek een soort kantoorverzamelpand te zijn. (Wat mijn verwachting misschien vertekend heeft, waren de foto's op de IHK-website van een blinkende lobby vol chroom, glas en marmer. Waarschijnlijk de hoofdvestiging. Toch.). In het doodstille pand wees een receptioniste mij de weg: een gang in, tweede deur rechts. Ik had het gevoel alsof ik op mijn middelbare school een gang in was gelopen waar je bijna nooit komt en de decaan moest spreken. Klop-klop dan maar. En daar sta je dan, in een kantoor met twee bureaus, waarvan een bezet door een meneer die verveeld opkeek vanaf zijn scherm. Waarschijnlijk was hij gewoon aan het patiencen. In keurig Nederduits begon ik mijn verhaal af te steken, maar halverwege begon meneer Handelskammer al een telefoonnummer op een blaadje te krabbelen. Nee, nee, zo ging dat niet, ik moest dan telefonisch contact opnemen met meneer Schmidt (echte naam bekend bij redactie, red.) in Duisburg. Gierend van de lach - buiten op het parkeerterrein wel te verstaan - verlieten wij de Niederlassung. Later die middag een zeer behulpzame collega van de heer Schmidt gesproken die mij verder kon helpen.
Wordt vervolgd.
Nog wat voorbeelden, zomaar uit de losse pols. Ik weet dat ik hierbij omzichtig te werk moet gaan, en de voorbeelden zijn dan ook geanonimiseerd, want u begrijpt: het is ook hier in het redelijk crisisbestendige Duitsland niet allemaal rozengeur en maneschijn.
Een tijdje geleden moest ik voor gegevens naar de Industrie- en Handelskammer Duisburg. Deze Kamer van Koophandel heeft een Niederlassung (een filiaal, nevenvestiging, het heeft niets te maken met bungeejumpen of een schip te-water-laten) in een stadje hier vlakbij. De TomTom bracht ons - de kinderen waren mee, want woensdagmiddag - keurig naar een bedrijventerrein even buiten de stad. Plotseling moest ik fors in de remmen, want wat ik had aangezien voor een noodgebouw van de plaatselijke mavo bleek een soort kantoorverzamelpand te zijn. (Wat mijn verwachting misschien vertekend heeft, waren de foto's op de IHK-website van een blinkende lobby vol chroom, glas en marmer. Waarschijnlijk de hoofdvestiging. Toch.). In het doodstille pand wees een receptioniste mij de weg: een gang in, tweede deur rechts. Ik had het gevoel alsof ik op mijn middelbare school een gang in was gelopen waar je bijna nooit komt en de decaan moest spreken. Klop-klop dan maar. En daar sta je dan, in een kantoor met twee bureaus, waarvan een bezet door een meneer die verveeld opkeek vanaf zijn scherm. Waarschijnlijk was hij gewoon aan het patiencen. In keurig Nederduits begon ik mijn verhaal af te steken, maar halverwege begon meneer Handelskammer al een telefoonnummer op een blaadje te krabbelen. Nee, nee, zo ging dat niet, ik moest dan telefonisch contact opnemen met meneer Schmidt (echte naam bekend bij redactie, red.) in Duisburg. Gierend van de lach - buiten op het parkeerterrein wel te verstaan - verlieten wij de Niederlassung. Later die middag een zeer behulpzame collega van de heer Schmidt gesproken die mij verder kon helpen.
Wordt vervolgd.
vrijdag 22 maart 2013
Extreme higlighting
Omdat het zo lang duurt voordat het lente wordt, geef ik u allen hierbij een voorzetje om eens lekker te lachen. Want, zo weet ieder kind, lachen is gezond. Misschien ligt u wel in een deuk, uw dag kan niet meer stuk. En dat terwijl de lente officieel begonnen is, maar de krokusjes stukvriezen. Lees gauw verder!
Zoals u weet, leid ook ik aan een winterdip. Het lengen van de dagen bracht mij op een echt voorjaarsachtig idee: een coupe soleil. Een budgetcoupesoleil wel te verstaan. Het klinkt lekker Frans, maar de Fransen zelf noemen deze haarmishandeling 'balayage'. Dit terzijde. Dus... tussen het bezoeken van een banenbeurs en acquisitiemailtjes en -telefoontjes door besloot ik aan de slag te gaan met penseel en handschoenen. Nee, niet iets creatiefs helaas, maar een waar heksentafereel van mengen van poedertjes en vloeistofjes. Stelt u zich de scene uit Macbeth voor waar de heksen onder het citeren van ijzingwekkende teksten in een heel grote kookpot roeren.....
In een poging mijn superaardige vaste kapster te evenaren, rolde ik voor het effect de plukken ook nog even in aluminiumfolie. Waarbij direct gezegd moet worden dat een kappersopleiding er echt niet voor niets is. (Ik sta open voor al uw ervaringen en tips op dit gebied!).
U wacht natuurlijk allen op de clou. Nou, die is er niet. Althans, NOG niet. Het goedje is nog aan het inwerken (zie foto). Ik kan nu dus nog niet zeggen of de gevleugelde woorden Don't try this at home enige waarheid bevatten...
Maar ach, niet alles draait om het uiterlijk, he? Gelukkig ben ik vanbinnen best een mooi mens.
Zoals u weet, leid ook ik aan een winterdip. Het lengen van de dagen bracht mij op een echt voorjaarsachtig idee: een coupe soleil. Een budgetcoupesoleil wel te verstaan. Het klinkt lekker Frans, maar de Fransen zelf noemen deze haarmishandeling 'balayage'. Dit terzijde. Dus... tussen het bezoeken van een banenbeurs en acquisitiemailtjes en -telefoontjes door besloot ik aan de slag te gaan met penseel en handschoenen. Nee, niet iets creatiefs helaas, maar een waar heksentafereel van mengen van poedertjes en vloeistofjes. Stelt u zich de scene uit Macbeth voor waar de heksen onder het citeren van ijzingwekkende teksten in een heel grote kookpot roeren.....
In een poging mijn superaardige vaste kapster te evenaren, rolde ik voor het effect de plukken ook nog even in aluminiumfolie. Waarbij direct gezegd moet worden dat een kappersopleiding er echt niet voor niets is. (Ik sta open voor al uw ervaringen en tips op dit gebied!).
U wacht natuurlijk allen op de clou. Nou, die is er niet. Althans, NOG niet. Het goedje is nog aan het inwerken (zie foto). Ik kan nu dus nog niet zeggen of de gevleugelde woorden Don't try this at home enige waarheid bevatten...
Maar ach, niet alles draait om het uiterlijk, he? Gelukkig ben ik vanbinnen best een mooi mens.
zaterdag 23 februari 2013
Dag lieve Jack
Een verdrietig bericht vandaag. Onze kat Jack is vannacht overleden. We deelden lief, leed en knuffels met haar. De laatste tijd vooral leed, omdat Jack anderhalf jaar geleden ineens begon te kwijnen. Als ze (Jack was een poes, al zou je dat aan haar naam niet zeggen) een mens was geweest, zou je hebben gezegd dat ze depressief was. Een paar onderzoeken en een ECG later bleek dat Jack, pas zes jaar oud, leed aan hartfalen. Heel langzaam ging ze achteruit. Als ze een terugval had, kreeg ze soms vitamine B en vocht toegediend waardoor ze wat leek op te leven. Maar haar lichaam en vooral haar arme hartje hebben het niet kunnen oppakken....
Gisteravond werd duidelijk dat Jack aan de allerlaatste fase van haar verder prachtige kattenleven was begonnen. Heel veel tranen bij de kinderen.... want we waren tot de conclusie gekomen dat het echt niet langer ging, en hadden een afspraak met de dierenarts gemaakt voor zaterdagochtend. Jack zat ineengedoken in de kattenbak en je moest goed kijken om te zien of ze nog leefde. Jack, al enorm afgevallen, was een zielig hoopje kat dat in alles uitstraalde: laat me maar, laat me maar gaan. Vanochtend om half negen een heleboel tweetonig gehuil, en oudste rende de trap op. Wij waren net wakker, en ik had D. net slaperig gevraagd: Leeft ze nog? Hij was nog niet beneden geweest, in de badkamer, maar daar lag, zo bleek, Jackje dood op de vloer.
Vanochtend in plaats van naar de dierenarts naar het dierencrematorium gegaan. Een afscheid vol emoties volgde, en we legden vier prachtige rozen neer die Jack op haar laatste reis gaan vergezellen. Lieve Jack, je hebt ons heel veel liefde en plezier gegeven. Dank je. We hopen dat je op een mooie, lichte en rustige plek bent waar je geen pijn en angst meer kent.
Gisteravond werd duidelijk dat Jack aan de allerlaatste fase van haar verder prachtige kattenleven was begonnen. Heel veel tranen bij de kinderen.... want we waren tot de conclusie gekomen dat het echt niet langer ging, en hadden een afspraak met de dierenarts gemaakt voor zaterdagochtend. Jack zat ineengedoken in de kattenbak en je moest goed kijken om te zien of ze nog leefde. Jack, al enorm afgevallen, was een zielig hoopje kat dat in alles uitstraalde: laat me maar, laat me maar gaan. Vanochtend om half negen een heleboel tweetonig gehuil, en oudste rende de trap op. Wij waren net wakker, en ik had D. net slaperig gevraagd: Leeft ze nog? Hij was nog niet beneden geweest, in de badkamer, maar daar lag, zo bleek, Jackje dood op de vloer.
Vanochtend in plaats van naar de dierenarts naar het dierencrematorium gegaan. Een afscheid vol emoties volgde, en we legden vier prachtige rozen neer die Jack op haar laatste reis gaan vergezellen. Lieve Jack, je hebt ons heel veel liefde en plezier gegeven. Dank je. We hopen dat je op een mooie, lichte en rustige plek bent waar je geen pijn en angst meer kent.
maandag 18 februari 2013
Alles wat je altijd al wilde weten over Schenkenschanz maar niet durfde te vragen
Bij wijze van 'een frisse neus halen' (ik hoor het mijn moeder nog zeggen) maakten wij afgelopen zaterdag, de moeder van alle druilerige dagen, een uitstapje naar Schenkenschanz. Van een vriendin die lang geleden hier in de regio woonde, had ik gehoord dat het een oud vestingstadje was. Romantische beelden van ridders, burchten en stoere, eeuwenoude stadsmuren doemden onmiddellijk op. Toen ik voor vertrek las dat het stadje slechts 95 (volgens andere bronnen 120) inwoners telde, begon ik te twijfelen. Maar goed, we moesten allemaal nodig gelucht worden, dus op naar Schenkenschanz, hier hemelsbreed nog geen 10 kilometer vandaan.
Met steeds een geruststellend zicht op ons eigen heuvelruggetje reden we over een weggetje door de uiterwaarden van de machtige Rijn. De natuur bleek alleen grijs en groen en een toefje beige op het palet te hebben. Het binnenrijden van het dorp Griethausen maakte het er niet vrolijker op. Op de terugweg hebben we trouwens, enigszins melig, nog vergeefs gezocht naar een supermarkt. Er was wel een (gesloten) kiosk, een kroeg en een of andere onderdelenwinkel waar dit soort gehuchten het patent op lijkt te hebben. Gauw op naar Schenkenschanz dan maar. Over de grauwgroene weilanden vlogen enorme zwermen ganzen die met hun geschreeuw aan deze februaridag een nog grotere naargeestigheid verleenden. Schenkenschanz, zo memoreerde ik, ondertussen het gekibbel om een of ander kerstpoppetje op de achterbank negerend, was op twee manieren te bereiken: over de weg, en vanuit het nabijgelegen Düffelward via een pontje. Die laatste mogelijkheid roept de nodige vragen op, want ook dit dorpje heeft geen voorzieningen (sorry, we hebben het niet gecheckt).
Ineens stonden we er: op een heus parkeerterreintje buiten de poorten van Schenkenschanz. Bij de bushalte (geen foto) kwamen we erachter dat de bus hier twee keer per dag gaat. De poort was eigenlijk een soort sluis die bij hoogwater kan worden gesloten. Nooit gezien, een heel plaatsje dat zo afgesloten kan worden! Maar dat was het dan ook wel. Het stadje schijnt 47 huizen te tellen, en hoewel er pogingen zijn gedaan om het hoofdstraatje wat te verlevendigen met plantenbakken en andere tuinaccessoires, bleef het maar een morsig geheel. En wij maar denken dat wij afgelegen woonden.... Maar, zo zult u tegenwerpen, wij hebben het schattige Schenkenschanz geen eerlijke kans gegeven. We hebben het bezocht op een van de druilerigste en meest naargeestige dagen van het jaar. Mmm... misschien toch in de zomer eens teruggaan? Mocht u er zelf trouwens bij mooi weer willen overnachten: er zijn diverse mogelijkheden. Wacht u voor de hond.
Gelukkig was er even buiten het stadje nog wat porijs. Slalommend rond de ganzenpoep hebben we dus toch onze frisse neus nog gehaald.
Met steeds een geruststellend zicht op ons eigen heuvelruggetje reden we over een weggetje door de uiterwaarden van de machtige Rijn. De natuur bleek alleen grijs en groen en een toefje beige op het palet te hebben. Het binnenrijden van het dorp Griethausen maakte het er niet vrolijker op. Op de terugweg hebben we trouwens, enigszins melig, nog vergeefs gezocht naar een supermarkt. Er was wel een (gesloten) kiosk, een kroeg en een of andere onderdelenwinkel waar dit soort gehuchten het patent op lijkt te hebben. Gauw op naar Schenkenschanz dan maar. Over de grauwgroene weilanden vlogen enorme zwermen ganzen die met hun geschreeuw aan deze februaridag een nog grotere naargeestigheid verleenden. Schenkenschanz, zo memoreerde ik, ondertussen het gekibbel om een of ander kerstpoppetje op de achterbank negerend, was op twee manieren te bereiken: over de weg, en vanuit het nabijgelegen Düffelward via een pontje. Die laatste mogelijkheid roept de nodige vragen op, want ook dit dorpje heeft geen voorzieningen (sorry, we hebben het niet gecheckt).
Ineens stonden we er: op een heus parkeerterreintje buiten de poorten van Schenkenschanz. Bij de bushalte (geen foto) kwamen we erachter dat de bus hier twee keer per dag gaat. De poort was eigenlijk een soort sluis die bij hoogwater kan worden gesloten. Nooit gezien, een heel plaatsje dat zo afgesloten kan worden! Maar dat was het dan ook wel. Het stadje schijnt 47 huizen te tellen, en hoewel er pogingen zijn gedaan om het hoofdstraatje wat te verlevendigen met plantenbakken en andere tuinaccessoires, bleef het maar een morsig geheel. En wij maar denken dat wij afgelegen woonden.... Maar, zo zult u tegenwerpen, wij hebben het schattige Schenkenschanz geen eerlijke kans gegeven. We hebben het bezocht op een van de druilerigste en meest naargeestige dagen van het jaar. Mmm... misschien toch in de zomer eens teruggaan? Mocht u er zelf trouwens bij mooi weer willen overnachten: er zijn diverse mogelijkheden. Wacht u voor de hond.
Gelukkig was er even buiten het stadje nog wat porijs. Slalommend rond de ganzenpoep hebben we dus toch onze frisse neus nog gehaald.
woensdag 6 februari 2013
Es-Ie-Ooh
Eindredacteur zoekt opdracht. Ervaren tekstschrijver zoekt klus. Of moet ik zeggen: eindredacteur zoekt freelance opdracht? Of: Tekstschrijver zoekt opdrachten? Eerlijk, ik weet het echt niet. Dat heeft namelijk allemaal te maken met SEO, en dat schijnt een aparte tak van sport te zijn. Ik word weleens moedeloos van al die vragen om SEO-teksten, SEO-webteksten enzovoorts. Ik bedoel: als je vakantiehuisjes in Frankrijk verhuurt, zorg je er toch voor dat op je website de woorden 'vakantiehuisjes' en 'Frankrijk' veel voorkomen? Gelukkig krijg je de lijst van de gewenste woorden als tekstschrijver er meestal bijgeleverd. Dat maakt het dan weer wat gemakkelijker. Ik zou het maar vervelend vinden als ik bij het schrijven van een leuke, pakkende, creatieve tekst voortdurend aan Es-Ie-Ooh zou moeten denken.
Maar goed: de eerste regels van dit bericht zijn niet uit de lucht gegrepen. Januari was al nooit mijn favoriete maand, om het wintergeklaag nog maar even voort te zetten, maar nu mijn freelance eindredacteurschap eind vorig jaar is geëindigd, ben ik weer druk zoekende naar werk. Het liefst een min of meer vaste eindredactieklus. Mijn vingers kriebelen alweer om hieraan te beginnen. Het was echt even afkicken van de regelmaat en de structuur, en eigenlijk wil ik dat helemaal niet. Zet mij maar gewoon 's ochtends (niet al te vroeg!) achter mijn bureau met een kop koffie en laat mij lekker de hele dag werken. Met de nodige onderbrekingen voor het halen van de kinderen natuurlijk. Dan ben ik het meest happy!
Helaas: mijn pogingen hebben nog geen concrete vruchten afgeworpen. Maar ik heb nog heel wat op de rol staan. Gewoon stug doorgaan, dan komt het vanzelf. Op mijn prikbord hangt een spreuk die ik heel mooi en waar vind: als je in beweging komt, ontstaat de weg vanzelf.
Ondertussen werk ik min of meer door (moeilijk voor iemand die het liefst wat structuur heeft!) en zorg dat mijn administratie op orde is. En het belangrijkste werk deze week: het ondersteunen van onze oudste die deze week de Citotoets doet! Dat betekent lekker voedzame ontbijtjes maken 's ochtends en 's avonds op tijd naar bed met een warme kruik. En vanmiddag, om het hoofd leeg te maken, een paar keer op de slee naar beneden, want het is weer zover: er ligt hier 10 cm sneeuw!
Maar goed: de eerste regels van dit bericht zijn niet uit de lucht gegrepen. Januari was al nooit mijn favoriete maand, om het wintergeklaag nog maar even voort te zetten, maar nu mijn freelance eindredacteurschap eind vorig jaar is geëindigd, ben ik weer druk zoekende naar werk. Het liefst een min of meer vaste eindredactieklus. Mijn vingers kriebelen alweer om hieraan te beginnen. Het was echt even afkicken van de regelmaat en de structuur, en eigenlijk wil ik dat helemaal niet. Zet mij maar gewoon 's ochtends (niet al te vroeg!) achter mijn bureau met een kop koffie en laat mij lekker de hele dag werken. Met de nodige onderbrekingen voor het halen van de kinderen natuurlijk. Dan ben ik het meest happy!
Helaas: mijn pogingen hebben nog geen concrete vruchten afgeworpen. Maar ik heb nog heel wat op de rol staan. Gewoon stug doorgaan, dan komt het vanzelf. Op mijn prikbord hangt een spreuk die ik heel mooi en waar vind: als je in beweging komt, ontstaat de weg vanzelf.
Ondertussen werk ik min of meer door (moeilijk voor iemand die het liefst wat structuur heeft!) en zorg dat mijn administratie op orde is. En het belangrijkste werk deze week: het ondersteunen van onze oudste die deze week de Citotoets doet! Dat betekent lekker voedzame ontbijtjes maken 's ochtends en 's avonds op tijd naar bed met een warme kruik. En vanmiddag, om het hoofd leeg te maken, een paar keer op de slee naar beneden, want het is weer zover: er ligt hier 10 cm sneeuw!
Abonneren op:
Posts (Atom)