Extreme higlighting

Omdat het zo lang duurt voordat het lente wordt, geef ik u allen hierbij een voorzetje om eens lekker te lachen. Want, zo weet ieder kind, lachen is gezond. Misschien ligt u wel in een deuk, uw dag kan niet meer stuk. En dat terwijl de lente officieel begonnen is, maar de krokusjes stukvriezen. Lees gauw verder!

Zoals u weet, leid ook ik aan een winterdip. Het lengen van de dagen bracht mij op een echt voorjaarsachtig idee: een coupe soleil. Een budgetcoupesoleil wel te verstaan. Het klinkt lekker Frans, maar de Fransen zelf noemen deze haarmishandeling 'balayage'. Dit terzijde. Dus... tussen het bezoeken van een banenbeurs en acquisitiemailtjes en -telefoontjes door besloot ik aan de slag te gaan met penseel en handschoenen. Nee, niet iets creatiefs helaas, maar een waar heksentafereel van mengen van poedertjes en vloeistofjes. Stelt u zich de scene uit Macbeth voor waar de heksen onder het citeren van ijzingwekkende teksten in een heel grote kookpot roeren.....

In een poging mijn superaardige vaste kapster te evenaren, rolde ik voor het effect de plukken ook nog even in aluminiumfolie. Waarbij direct gezegd moet worden dat een kappersopleiding er echt niet voor niets is. (Ik sta open voor al uw ervaringen en tips op dit gebied!).

U wacht natuurlijk allen op de clou. Nou, die is er niet. Althans, NOG niet. Het goedje is nog aan het inwerken (zie foto). Ik kan nu dus nog niet zeggen of de gevleugelde woorden Don't try this at home enige waarheid bevatten...

Maar ach, niet alles draait om het uiterlijk, he? Gelukkig ben ik vanbinnen best een mooi mens.

Dag lieve Jack

Een verdrietig bericht vandaag. Onze kat Jack is vannacht overleden. We deelden lief, leed en knuffels met haar. De laatste tijd vooral leed, omdat Jack anderhalf jaar geleden ineens begon te kwijnen. Als ze (Jack was een poes, al zou je dat aan haar naam niet zeggen) een mens was geweest, zou je hebben gezegd dat ze depressief was. Een paar onderzoeken en een ECG later bleek dat Jack, pas zes jaar oud, leed aan hartfalen. Heel langzaam ging ze achteruit. Als ze een terugval had, kreeg ze soms vitamine B en vocht toegediend waardoor ze wat leek op te leven. Maar haar lichaam en vooral haar arme hartje hebben het niet kunnen oppakken....

Gisteravond werd duidelijk dat Jack aan de allerlaatste fase van haar verder prachtige kattenleven was begonnen. Heel veel tranen bij de kinderen.... want we waren tot de conclusie gekomen dat het echt niet langer ging, en hadden een afspraak met de dierenarts gemaakt voor zaterdagochtend. Jack zat ineengedoken in de kattenbak en je  moest goed kijken om te zien of ze nog leefde. Jack, al enorm afgevallen, was een zielig hoopje kat dat in alles uitstraalde: laat me maar, laat me maar gaan. Vanochtend om half negen een heleboel tweetonig gehuil, en oudste rende de trap op. Wij waren net wakker, en ik had D. net slaperig gevraagd: Leeft ze nog? Hij was nog niet beneden geweest, in de badkamer, maar daar lag, zo bleek, Jackje dood op de vloer.

Vanochtend in plaats van naar de dierenarts naar het dierencrematorium gegaan. Een afscheid vol emoties volgde, en we legden vier prachtige rozen neer die Jack op haar laatste reis gaan vergezellen. Lieve Jack, je hebt ons heel veel liefde en plezier gegeven. Dank je. We hopen dat je op een mooie, lichte en rustige plek bent waar je geen pijn en angst meer kent.

Alles wat je altijd al wilde weten over Schenkenschanz maar niet durfde te vragen

Bij wijze van 'een frisse neus halen' (ik hoor het mijn moeder nog zeggen) maakten wij afgelopen zaterdag, de moeder van alle druilerige dagen, een uitstapje naar Schenkenschanz. Van een vriendin die lang geleden hier in de regio woonde, had ik gehoord dat het een oud vestingstadje was. Romantische beelden van ridders, burchten en stoere, eeuwenoude stadsmuren doemden onmiddellijk op. Toen ik voor vertrek las dat het stadje slechts 95 (volgens andere bronnen 120) inwoners telde, begon ik te twijfelen. Maar goed, we moesten allemaal nodig gelucht worden, dus op naar Schenkenschanz, hier hemelsbreed nog geen 10 kilometer vandaan.

Met steeds een geruststellend zicht op ons eigen heuvelruggetje reden we over een weggetje door de uiterwaarden van de machtige Rijn. De natuur bleek alleen grijs en groen en een toefje beige op het palet te hebben. Het binnenrijden van het dorp Griethausen maakte het er niet vrolijker op. Op de terugweg hebben we trouwens, enigszins melig, nog vergeefs gezocht naar een supermarkt. Er was wel een (gesloten) kiosk, een kroeg en een of andere onderdelenwinkel waar dit soort gehuchten het patent op lijkt te hebben. Gauw op naar Schenkenschanz dan maar. Over de grauwgroene weilanden vlogen enorme zwermen ganzen die met hun geschreeuw aan deze februaridag een nog grotere naargeestigheid verleenden. Schenkenschanz, zo memoreerde ik, ondertussen het gekibbel om een of ander kerstpoppetje op de achterbank negerend, was op twee manieren te bereiken: over de weg, en vanuit het nabijgelegen Düffelward via een pontje. Die laatste mogelijkheid roept de nodige vragen op, want ook dit dorpje heeft geen voorzieningen (sorry, we hebben het niet gecheckt).

Ineens stonden we er: op een heus parkeerterreintje buiten de poorten van Schenkenschanz. Bij de bushalte (geen foto) kwamen we erachter dat de bus hier twee keer per dag gaat. De poort was eigenlijk een soort sluis die bij hoogwater kan worden gesloten. Nooit gezien, een heel plaatsje dat zo afgesloten kan worden! Maar dat was het dan ook wel. Het stadje schijnt 47 huizen te tellen, en hoewel er pogingen zijn gedaan om het hoofdstraatje wat te verlevendigen met plantenbakken en andere tuinaccessoires, bleef het maar een morsig geheel. En wij maar denken dat wij afgelegen woonden.... Maar, zo zult u tegenwerpen, wij hebben het schattige Schenkenschanz geen eerlijke kans gegeven. We hebben het bezocht op een van de druilerigste en meest naargeestige dagen van het jaar. Mmm... misschien toch in de zomer eens teruggaan? Mocht u er zelf trouwens bij mooi weer willen overnachten: er zijn diverse mogelijkheden. Wacht u voor de hond.

Gelukkig was er even buiten het stadje nog wat porijs. Slalommend rond de ganzenpoep hebben we dus toch onze frisse neus nog gehaald.

Es-Ie-Ooh

Eindredacteur zoekt opdracht. Ervaren tekstschrijver zoekt klus. Of moet ik zeggen: eindredacteur zoekt freelance opdracht? Of: Tekstschrijver zoekt opdrachten? Eerlijk, ik weet het echt niet. Dat heeft namelijk allemaal te maken met SEO, en dat schijnt een aparte tak van sport te zijn. Ik word weleens moedeloos van al die vragen om SEO-teksten, SEO-webteksten enzovoorts. Ik bedoel: als je vakantiehuisjes in Frankrijk verhuurt, zorg je er toch voor dat op je website de woorden 'vakantiehuisjes' en 'Frankrijk' veel voorkomen? Gelukkig krijg je de lijst van de gewenste woorden als tekstschrijver er meestal bijgeleverd. Dat maakt het dan weer wat gemakkelijker. Ik zou het maar vervelend vinden als ik bij het schrijven van een leuke, pakkende, creatieve tekst voortdurend aan Es-Ie-Ooh zou moeten denken.

Maar goed: de eerste regels van dit bericht zijn niet uit de lucht gegrepen. Januari was al nooit mijn favoriete maand, om het wintergeklaag nog maar even voort te zetten, maar nu mijn freelance eindredacteurschap eind vorig jaar is geëindigd, ben ik weer druk zoekende naar werk. Het liefst een min of meer vaste eindredactieklus. Mijn vingers kriebelen alweer om hieraan te beginnen. Het was echt even afkicken van de regelmaat en de structuur, en eigenlijk wil ik dat helemaal niet. Zet mij maar gewoon 's ochtends (niet al te vroeg!) achter mijn bureau met een kop koffie en laat mij lekker de hele dag werken. Met de nodige onderbrekingen voor het halen van de kinderen natuurlijk. Dan ben ik het meest happy!

Helaas: mijn pogingen hebben nog geen concrete vruchten afgeworpen. Maar ik heb nog heel wat op de rol staan. Gewoon stug doorgaan, dan komt het vanzelf. Op mijn prikbord hangt een spreuk die ik heel mooi en waar vind: als je in beweging komt, ontstaat de weg vanzelf.

Ondertussen werk ik min of meer door (moeilijk voor iemand die het liefst wat structuur heeft!) en zorg dat mijn administratie op orde is. En het belangrijkste werk deze week: het ondersteunen van onze oudste die deze week de Citotoets doet! Dat betekent lekker voedzame ontbijtjes maken 's ochtends en 's avonds op tijd naar bed met een warme kruik. En vanmiddag, om het hoofd leeg te maken, een paar keer op de slee naar beneden, want het is weer zover: er ligt hier 10 cm sneeuw!

Neusjes

Een nieuw jaar, een nieuw begin.... en na alle overdaad van de feestdagen nu weer letterlijk en figuurlijk de broekriem aanhalen. Voor velen een werkelijkheid van alledag, maar liefst zonder het inleveren van kwaliteit natuurlijk. Nadat een Cotes du Rhone van de Lidl van een euroknaak in een consumentenprogramma door wijnkenners werd gewaardeerd en geschat op zo'n acht euro per fles, waren de dozen niet meer aan te slepen. Ondergetekende sleepte na veel moeite ook zo'n doosje in de wacht, en het moet gezegd worden: een soepel rood drinkbaar allemansvriendje. De Aldi- en Lidl-schaamte is iedereen al voorbij, maar wat zijn die winkels toch ongezellig! Doet me denken aan dat flauwe mopje over die sjieke mevrouw die bij de dokter komt omdat ze door een wesp was gestoken op een heel genante plaats.... in de Aldi.

21 januari schijnt te zijn uitgeroepen tot meest deprimerende dag van het jaar. Nou, 4 of 6 januari kunnen er ook wat van, zeker na de vrolijk verlichte feestdagen. Ineens is alles koud, nat, kaal en naargeestig. De resten vuurwerk op de beregende straten doen er nog een schepje bovenop. Op 1 januari nog even van een feestelijk staartje genoten door het bekijken en beluisteren van het traditionele Nieuwjaarsconcert vanuit Wenen. Voor wie het niet kent (huh?): het eerste deel was een soort promotiefilmpje voor het Oostenrijks Verkeersburo. Echte chewing-gum for the eye: prachtige beelden van bergen, meren en schitterend uitgedoste mensen die al dansend door de bloemrijke tuinen van een barok slot heen zwieren. Geen vuiltje aan de lucht, in dat hele Oostenrijk niet. Maar.... Zon! Zomer! Bloemen! Wat lijkt dat allemaal ver weg.... en wat verlang ik ernaar.

Maar de ogenschijnlijke rust en saaiheid van deze kleurloze wintermaanden is ook ergens goed voor. Een reminder - die een wijze vrouw mij ooit meegaf - voor mezelf als ik weer eens dreig weg te zakken in het moeras dat januari heet. Onder de grond en in planten en bomen is de natuur in alle rust bezig met de voorbereiding op de lente. Ook in mijn hoofd moet ik dat laten gebeuren. Nu is het stil en doods, maar straks bloeit er weer van alles op, daarvan ben ik overtuigd.

In onze pantry (aka voorraadkast) staan al weken een paar hyacintjes met piepkleine neusjes als vroege voorbode van de lente. Let niet op de achtergrond: ik was net even naar de Aldi geweest. 

Merry Christmas!

De laatste dagen voor Kerstmis gaan voorbij met voorbereidingen voor het kerstdiner en het versieren van het huis. De eettafel lag vol met dennentakken, lint en versiersels, en ondergetekende was druk aan het fröbelen. Dat bleef niet zonder resultaat, want u zult allen uit bijgaande foto's begrijpen dat ik de plaatselijke kerstkransenwedstrijd heb gewonnen. Hoofdprijs: een reisje op de Rijn! Volpension, en compleet met muzikale omlijsting door Ben Cramer en Corry Konings. Ik denk dat ik er nog even mee wacht....

De zonnewende ligt achter ons, we gaan weer richting het licht! Ik verlang nu alweer naar de lange, lichte lentedagen.... maar zover is het nog lang niet. Maar in elk frutseltje dat ik in de boom of kerstkrans hang, zie ik licht, schittering en hoop. Engeltjes, vogeltjes met een boodschap van vrede, of gewoon de twinkeling van het licht op zilver, goud of brons. Om ons eraan te herinneren dat de dagen weer gaan lengen, en 2013 hopelijk een prachtige lente zal brengen. Ik wens iedereen een heerlijk Kerstfeest en heel veel goeds voor het nieuwe jaar!

Winterwonderland

He, heerlijk, even een gezellig berichtje vanaf een Duitse berg. Geen crisis, geen economische kommer en kwel, geen akelige berichten van het voetbalveld. Nee, een winterwonderland op een heuvel: afgelopen vrijdag viel hier een dik pak sneeuw. Van die echte, ouderwetse sneeuw uit een prentenboek: hagelwit en glinsterend in een winterzonnetje in een strakblauwe hemel. Het lag zo hoog dat de kat niet alleen koude pootjes kreeg, maar ook een koud buikje, dus ze was snel weer binnen. Het zelfgeknutselde vogelhuisje  - het zogenaamde tweet deck - lag ook onder minstens 10 cm sneeuw, dus om de koolmeesjes en roodborstjes toch toegang te verlenen tot vetbol en appeltje moest er geveegd worden. In allerijl moesten ook nog de andere troetelkindjes (olijf- en citroenboompjes) met bubbeltjesplastic en stro worden bedekt. Dit werd een onbezonnen actie in het donker, op pantoffels op een ijskoud en glad balkon (don't ask).

Een paar dagen regeerde Koning Winter hier. Het was voor mijn Citroen C3 niet mogelijk om de berg af te komen op zijn (of haar) gewone bandjes. Een echt wintersportgevoel, heerlijk met zijn allen een weekend rommelen in huis en natuurlijk zaterdag veel sleeen. Op loopafstand is een hellinkje waar dat kan, dus sneeuwpret volop voor onze 9- en bijna 12-jarige jongens. Er was nog even wat opschudding, omdat een groep vervelende jongens de pikorde kennelijk even moest herstellen. Daar is pa dus op afgestiefeld. Nou, en als die begint in zijn steenkolen-Duits, berg je dan maar!

Inmiddels is alle sneeuw weer verdwenen, zijn de bomen kaal en het gras weer groen. IJskoud blijft het, ook in onze woonkamer, want de nieuwe verwarmingen zijn nog niet gearriveerd. Zodat we het nog even moeten hebben van onze open haard - waarvan we erg genieten na er zoveel jaren naar te hebben uitgekeken - en een paar blaaskacheltjes van een onduidelijk merk. Even doorbijten dus. Wat zal het straks heerlijk warm zijn in huis. En dan graag nog zo'n pak glinsterwitte sneeuw, zodat we daar vanuit onze warme huiskamer naar kunnen kijken. En naar de koolmeesjes, roodborstjes en Vlaamse gaaien natuurlijk. Kat blijft binnen.