Op 16 augustus was het 30 jaar geleden dat mijn lieve moeder overleed. Ze was 47 jaar oud. Ik draag haar in mijn hart, zij is mijn goede kant. Mijn kinderen hebben oma nooit gekend, maar vanaf het moment dat ze het beseften, hebben ze altijd geweten hoe de zaak in elkaar zat. Wij gaan af en toe, vaak met zijn allen, naar haar graf - op een prachtig kerkhof ergens op de Utrechtse Heuvelrug. Zo ook op zaterdag 17 augustus. De kinderen zijn meestal danig onder de indruk. We wandelden wat onder de bomen, bekeken honderdjarige graven die niet meer te zien waren door het groen of een enorme blauwe hortensia.
Net toen we weg wilden gaan, kreeg jongste het even te kwaad. Even verderop was een oudere vrouw, haar fiets geparkeerd, bezig bij een ander graf. Toen we wegliepen, ik met mijn armen stevig om jongste heen, zei de vrouw: 'Ach jao, ''t is toch waat. En hij heeft oohma waorschijnlijk niet eens gekend.' Zij wel, zij herinnerde zich mijn moeder nog goed. De weemoed klapwiekte om mij heen. De bejaarde dame stelde zich vervolgens voor als mejuffrouw B., de voormalige eigenaresse van drogisterij X.
Een instant schuldgevoel maakte zich, decennia na dato, van mij meester. Mejuffrouw B!! De tang van drogisterij X, die je zo lekker op de kast kon krijgen. Op twaalf-, dertienjarige leeftijd ging ik steevast met schoolvriendinnetje J. - en vast ook nog met anderen - drop of iets anders kopen bij drogisterij X. Als meisje van die leeftijd heb je altijd iets nodig bij de drogist. Met als bijkomend groot genoegen dat wij lekker mejuffrouw B. konden jennen. Ik herinner me nog hoe we ons konden verkneukelen bij het vooruitzicht dat mejuffrouw B. ons de winkel weer uit zou sturen, gecombineerd met een flink, maar toch ergens ook wel prettig angstgevoel.
Ze was niet veranderd. Toen waarschijnlijk in de dertig (we vonden haar mega-oud, natuurlijk) droeg ze het blondgrijze haar ook al opgestoken, ze was nog steeds mejuffrouw en zelfs het model bril was onveranderd. Destijds droeg ze een witte jas in de winkel. Wat ik me niet meer kon herinneren was haar onvervalste Utrechtse tongval. Uiteraard vertelde ik wat wij vroeger hadden gedaan. 'O, zaat je daor op de maovo?' (Nee). Zij verzorgde nu het graf van haar ouders, vertelde ze. Toen haar verhalen over die-en-die-uitgebreide-plaatselijke-familie Gabriel Garcia Marquez-achtige proporties begonnen aan te nemen, vond ik het tijd om er voorzichtig een eind aan te breien.
Overigens heb ik nog wel mijn excuses gemaakt voor het geklooi van vroeger. Na dit weemoedige inkijkje in een lang vervlogen verleden gingen we traditiegetrouw naar de speeltuin in het bos. Spelen, een
ijsje eten en een glaasje drinken op het terras in de late middagzon.
O ja, mijn volgende blog gaat over de wel heel uitgebreide intake bij onze Duitse huisarts. Dijenkletsend leuk, dat beloof ik u.
dinsdag 27 augustus 2013
vrijdag 23 augustus 2013
Crisis? What crisis?
Even tijd voor een nieuw lijstje. Ze bliijven maar door mijn hoofd malen, al die grappige, stomme, onnodige en onderhoudende invalletjes. 'Alles komt ongefilterd binnen,' noem ik dat wel. Lijkt wel een soort ADHD. En aangezien het internet een stuk groter is dan mijn toch al zo volle hoofd: hupsakee.
Crisis is....
* huilen om een quasi-verloren zomer
* toch een beetje blij zijn als je samen in de zon op het heerlijk zonnige balkon zit
* ervan balen dat bij alles, werkelijk alles, geld een rol speelt ('Zullen we daar en daar heen gaan?' 'Nee, kost benzine.' 'Zullen we dan daarna wat drinken op dat terrasje?' 'Nee, kost ook weer geld.' Uh.... ja).
* het laatstje restje rouge uit je blush-stick peuteren met een wattenstaafje
* de schaamte voorbij, maar je waardigheid behouden
* blij zijn dat je nog wat vindt in je voorraadkast/vriezer
* je begeven onder het vaak niet al te fraaie publiek in een niet nader te noemen discount-supermarkt hier in het dorp
* incasseren
* je oude huis al 16 maanden te koop hebben staan
* de vermoeidheid van elkaars gezicht aflezen
* niet EN de kapper EN ook nog een paar nieuwe schoenen voor een van de kinderen
* loslaten
* vlak voor salarisdatum een maaltijd in elkaar draaien voor € 0,70 (maar zie ook punt 6!), en daar dan ook nog 2 aftandse courgettes en 4 tomaten in stoppen
enzovoorts, enzovoorts. Een geheel willekeurige, relatieve opsomming. Het kan allemaal nog veel erger. Echt.
De pointe? Crisis is vooral: HOPEN OP BETERE TIJDEN. In de voetsporen van mijn opa (een vrij theatraal klein mannetje, dat overal een mening over had.... ) zeg ik graag binnenkort: 'Dat boek heb ik dichtgeslagen.'
Dus hoop met mij mee, en zing die mantra met mij mee. Ook dit gaat voorbij.
Crisis is....
* huilen om een quasi-verloren zomer
* toch een beetje blij zijn als je samen in de zon op het heerlijk zonnige balkon zit
* ervan balen dat bij alles, werkelijk alles, geld een rol speelt ('Zullen we daar en daar heen gaan?' 'Nee, kost benzine.' 'Zullen we dan daarna wat drinken op dat terrasje?' 'Nee, kost ook weer geld.' Uh.... ja).
* het laatstje restje rouge uit je blush-stick peuteren met een wattenstaafje
* de schaamte voorbij, maar je waardigheid behouden
* blij zijn dat je nog wat vindt in je voorraadkast/vriezer
* je begeven onder het vaak niet al te fraaie publiek in een niet nader te noemen discount-supermarkt hier in het dorp
* incasseren
* je oude huis al 16 maanden te koop hebben staan
* de vermoeidheid van elkaars gezicht aflezen
* niet EN de kapper EN ook nog een paar nieuwe schoenen voor een van de kinderen
* loslaten
* vlak voor salarisdatum een maaltijd in elkaar draaien voor € 0,70 (maar zie ook punt 6!), en daar dan ook nog 2 aftandse courgettes en 4 tomaten in stoppen
enzovoorts, enzovoorts. Een geheel willekeurige, relatieve opsomming. Het kan allemaal nog veel erger. Echt.
De pointe? Crisis is vooral: HOPEN OP BETERE TIJDEN. In de voetsporen van mijn opa (een vrij theatraal klein mannetje, dat overal een mening over had.... ) zeg ik graag binnenkort: 'Dat boek heb ik dichtgeslagen.'
Dus hoop met mij mee, en zing die mantra met mij mee. Ook dit gaat voorbij.
maandag 1 juli 2013
Stompzinnig enzovoorts
Vandaag een variant op een van mijn favoriete rubrieken uit een van Nederlands bekendste tijdschriften. Voor 'stompzinnig' kunnen desgewenst ook de woorden dom, irritant, ergerlijk, vervelend, belachelijk enzovoorts worden ingevuld. Nou, daar gaat-ie dan!
Pensionado's die rustig 25 km per uur rijden waar je 50 mag, omdat ze de prachtige omgeving willen bewonderen. Gestreste bumperklevende moeders die juist 60 willen rijden om hun kinderen op tijd van school te kunnen halen. Mensen die bij de kassa pas bij het horen van het af te rekenen bedrag omslachtig hun portemonnee uit hun tas gaan halen. Galstenen. Volwassen vrouwen die schoenen dragen met bandjes over hun wreef. Je bont en blauw ergeren aan dingen waar je toch niets aan kunt veranderen. Steeds weer opkomend onkruid. Kinderen die de hele dag voor schermpjes hangen. De was. Saaie provinciewegen met veel vrachtverkeer. Personeel dat keihard door de winkel roept of jij degene was die die Bauch Weg-slip uit de reclamefolder wilde hebben. Verdekt opgestelde autootjes waar ineens een flits uit komt. Ouderdomsvlekken en andere rare plekjes. De crisis. Mensen die naast hun camper gaan zitten met een klaptafeltje en dan op 20 cm afstand van de andere camper (of caravan) hun koffie gaan zitten drinken. De Kruidvat Voordeelpas. Bruine plavuizen die eruitzien alsof ze oud en beschadigd zijn, maar het niet zijn. Drie keer toeteren bij het huis van iemand die jarig is. De op slot zittende woningmarkt. Slippers met sokken. Een antilekdingetje waarop je je gebruikte koffiepad van het apparaat naar de pedaalemmer kunt transporteren. Het instandhouden van de Tour de France, want je weet toch allang dat echt iedereen doping gebruikt en het dus niets meer met sport te maken heeft. De zomer die geen zomer is.
Wordt vervolgd. Aarzel niet om het lijstje aan te vullen. Van harte welkom!
Pensionado's die rustig 25 km per uur rijden waar je 50 mag, omdat ze de prachtige omgeving willen bewonderen. Gestreste bumperklevende moeders die juist 60 willen rijden om hun kinderen op tijd van school te kunnen halen. Mensen die bij de kassa pas bij het horen van het af te rekenen bedrag omslachtig hun portemonnee uit hun tas gaan halen. Galstenen. Volwassen vrouwen die schoenen dragen met bandjes over hun wreef. Je bont en blauw ergeren aan dingen waar je toch niets aan kunt veranderen. Steeds weer opkomend onkruid. Kinderen die de hele dag voor schermpjes hangen. De was. Saaie provinciewegen met veel vrachtverkeer. Personeel dat keihard door de winkel roept of jij degene was die die Bauch Weg-slip uit de reclamefolder wilde hebben. Verdekt opgestelde autootjes waar ineens een flits uit komt. Ouderdomsvlekken en andere rare plekjes. De crisis. Mensen die naast hun camper gaan zitten met een klaptafeltje en dan op 20 cm afstand van de andere camper (of caravan) hun koffie gaan zitten drinken. De Kruidvat Voordeelpas. Bruine plavuizen die eruitzien alsof ze oud en beschadigd zijn, maar het niet zijn. Drie keer toeteren bij het huis van iemand die jarig is. De op slot zittende woningmarkt. Slippers met sokken. Een antilekdingetje waarop je je gebruikte koffiepad van het apparaat naar de pedaalemmer kunt transporteren. Het instandhouden van de Tour de France, want je weet toch allang dat echt iedereen doping gebruikt en het dus niets meer met sport te maken heeft. De zomer die geen zomer is.
Wordt vervolgd. Aarzel niet om het lijstje aan te vullen. Van harte welkom!
woensdag 29 mei 2013
Mandi
Douchen is bij ons iedere dag weer een uitdaging. Nadat douche 1 het vanwege een overdaad aan calcium begaf, werd douche 2 in gebruik genomen. Loodgieter is geweest en heeft dingen besteld, maar ik ben de draad van alle falende onderdelen inmiddels kwijt. Douchen gaat bij u waarschijnlijk als volgt: u staat op, begeeft zich naar de modern uitgevoerde en kraakheldere doucheruimte, draait de kraan open en wordt vervolgens -ahhhhh- heerlijk wakker onder een straal die een perfect door u uitgekiende temperatuur bezit. Dit alles al dan niet onder begeleiding van douchewand of -deur, gezang, shampoo en doucheschuim. Nou ja, die laatste twee bezitten wij gelukkig ook nog wel. Reden om te zingen is er echter in het geheel niet.
Ons horrorscenario is iedere vroege morgen weer hetzelfde: knop opendraaien, in het bad (!) stappen, kijken of de straal enigszins van acceptabele temperatuur is en vervolgens een of ander pinnetje indrukken waardoor de douche gaat lopen. De geluiden uit de kleine oude 'Durchlaufhitzer' zijn moeilijk te duiden, maar meestal betekent het dat de douchestralen lauw tot koud worden. Daar sta je dan te blauwbekken, met je ingezeepte hoofd. Door een flinke klap op de grootste knop wordt de orde weer hersteld, gaat de riedel van voren af aan van start en word je uiteindelijk toch min of meer schoon en liefst ook zeepvrij.
Na weer wat matineus geklooi was het tijd voor koffie en overpeinzingen over een ... mandibak. In 1992 reisde ik met mijn toenmalige vriend door Indonesië. Een reis met ups en vooral veel downs, want de voortekenen dat onze relatie op de klippen zou lopen, waren ruimschoots aanwezig (ik zet dit er gewoon in, ik bedoel als je ziet wat mensen in de LINDA. zettten en die zijn dan nog bekend ook, en wie wil er trouwens niet in de LINDA.?). Maar daar gaat het niet over. Gelukkig is het menselijk brein een wonderlijk en prachtig iets, en zorgt het verstrijken van de tijd vaak voor het 'inkapselen' van je mooie herinneringen.
In de hostels of losmen waar wij logeerden, was vaak een douche, maar soms (ook) een mandibak. Die waren, als ik het me goed herinner, vaak van beton, geverfd in onwaarschijnlijke kleuren als zuurstokroze of mintgroen. Ik heb nog steeds spijt dat ik niet zo'n plastic schepje mee naar huis heb genomen waarmee je je kunt mandiën, en die je in elke toko of op de markt kon kopen. Douches waren koud. Dat was ook helemaal niet erg in een tropisch klimaat. Vol minachting keken wij zelfs neer op mensen die georganiseerde reizen boekten bij een niet nader te noemen reisorganisatie, en die ongetwijfeld hotels bezochten met warme douches. Mandiën of douchen op een van de weinige tijdstippen dat de Indonesische dag aangenaam te noemen is ('s ochtends rond een uur of zeven) was een spartaans genot. De dag was pril, de zon net op, en de warmte nog niet ondraaglijk.
Hier regent het weer - het is bijna juni. In gedachten ga ik terug naar dat piepkleine huisje in Bali, midden in de rijstvelden, met het vogeltje op de veranda, en de mandibak. Morgenochtend doe ik mijn ogen dicht onder de douche en waan me in de tropen. Heeft gelijk als voordeel dat ik de lichtgroen gewolkte tegeltjes niet zie.
Op de boot van Pangandaran naar Cilicap
Huisje in de rijstvelden van Ubud, Bali
Ons horrorscenario is iedere vroege morgen weer hetzelfde: knop opendraaien, in het bad (!) stappen, kijken of de straal enigszins van acceptabele temperatuur is en vervolgens een of ander pinnetje indrukken waardoor de douche gaat lopen. De geluiden uit de kleine oude 'Durchlaufhitzer' zijn moeilijk te duiden, maar meestal betekent het dat de douchestralen lauw tot koud worden. Daar sta je dan te blauwbekken, met je ingezeepte hoofd. Door een flinke klap op de grootste knop wordt de orde weer hersteld, gaat de riedel van voren af aan van start en word je uiteindelijk toch min of meer schoon en liefst ook zeepvrij.
Na weer wat matineus geklooi was het tijd voor koffie en overpeinzingen over een ... mandibak. In 1992 reisde ik met mijn toenmalige vriend door Indonesië. Een reis met ups en vooral veel downs, want de voortekenen dat onze relatie op de klippen zou lopen, waren ruimschoots aanwezig (ik zet dit er gewoon in, ik bedoel als je ziet wat mensen in de LINDA. zettten en die zijn dan nog bekend ook, en wie wil er trouwens niet in de LINDA.?). Maar daar gaat het niet over. Gelukkig is het menselijk brein een wonderlijk en prachtig iets, en zorgt het verstrijken van de tijd vaak voor het 'inkapselen' van je mooie herinneringen.
In de hostels of losmen waar wij logeerden, was vaak een douche, maar soms (ook) een mandibak. Die waren, als ik het me goed herinner, vaak van beton, geverfd in onwaarschijnlijke kleuren als zuurstokroze of mintgroen. Ik heb nog steeds spijt dat ik niet zo'n plastic schepje mee naar huis heb genomen waarmee je je kunt mandiën, en die je in elke toko of op de markt kon kopen. Douches waren koud. Dat was ook helemaal niet erg in een tropisch klimaat. Vol minachting keken wij zelfs neer op mensen die georganiseerde reizen boekten bij een niet nader te noemen reisorganisatie, en die ongetwijfeld hotels bezochten met warme douches. Mandiën of douchen op een van de weinige tijdstippen dat de Indonesische dag aangenaam te noemen is ('s ochtends rond een uur of zeven) was een spartaans genot. De dag was pril, de zon net op, en de warmte nog niet ondraaglijk.
Huisje in de rijstvelden van Ubud, Bali
donderdag 16 mei 2013
Cavia
Sorry, hoor, lieve familie en anderen, dat we jullie zo voor de gek hebben gehouden. Het was flauw. Maar jongste zoon vraagt namelijk aan iedereen of ze zijn cavia willen zien. Natuurlijk, dat wil iedereen wel. Mam, waar is mijn cavia? Oh... die staat in de vensterbank. (Staat in de vensterbank? Mm-mm... in een tasje van de kapper.)
Ik ga ervanuit dat u de draad van dit verhaal nu al helemaal kwijt bent. Even een klein niemendalletje tussendoor dan. Het verhaal is als volgt: een paar weken geleden gingen de broers naar de kapper. Vooral bij jongste zoon hingen de prachtige, koperkleurige lokken twee centimeter over zijn ogen en op zijn neus. Het wat langere haar staat hem goed, maar als je steeds wordt aangesproken met 'jongedame' en wanneer jongens in de kleedkamer beginnen te gillen dat er een meisje binnen is, is het minder. Dus na rijp overleg en als variant op kort Amerikaans besloten om het haar deze keer eens flink te kortwieken. Ook fijn als we heel misschien deze zomer nog eens kunnen gaan zwemmen.... als het weer nog eens omslaat. Ik had wel gevraagd om een haarlokje van die koperen pracht.
Enfin, de deur gaat open, de jongens komen thuis met hun vader, en ik krijg een haarlokje, keurig in een klein plastic zakje, overhandigd om te bewaren. Jongste zoon stormt de trap op. 'Mam, wil je mijn cavia zien?' Hè, denk ik een kort moment licht verward, hebben die nou zonder overleg een knaagdier gekocht? Meteen weet ik dat dat niet het geval is, want partner zit echt niet te wachten op nog meer ongedierte in huis. Spinnen, teken en muizen zijn voorlopig wel genoeg.
Nieuwsgierig gluur ik in het tasje dat mij getoond wordt. Oh.... wat een aparte kleur! Een roodharige cavia! Dat zie je niet vaak. En nogmaals sorry aan iedereen die enthousiast en belangstellend is meegelopen voor het bezichtigen van een ........haarbal.
Ik ga ervanuit dat u de draad van dit verhaal nu al helemaal kwijt bent. Even een klein niemendalletje tussendoor dan. Het verhaal is als volgt: een paar weken geleden gingen de broers naar de kapper. Vooral bij jongste zoon hingen de prachtige, koperkleurige lokken twee centimeter over zijn ogen en op zijn neus. Het wat langere haar staat hem goed, maar als je steeds wordt aangesproken met 'jongedame' en wanneer jongens in de kleedkamer beginnen te gillen dat er een meisje binnen is, is het minder. Dus na rijp overleg en als variant op kort Amerikaans besloten om het haar deze keer eens flink te kortwieken. Ook fijn als we heel misschien deze zomer nog eens kunnen gaan zwemmen.... als het weer nog eens omslaat. Ik had wel gevraagd om een haarlokje van die koperen pracht.
Enfin, de deur gaat open, de jongens komen thuis met hun vader, en ik krijg een haarlokje, keurig in een klein plastic zakje, overhandigd om te bewaren. Jongste zoon stormt de trap op. 'Mam, wil je mijn cavia zien?' Hè, denk ik een kort moment licht verward, hebben die nou zonder overleg een knaagdier gekocht? Meteen weet ik dat dat niet het geval is, want partner zit echt niet te wachten op nog meer ongedierte in huis. Spinnen, teken en muizen zijn voorlopig wel genoeg.
Nieuwsgierig gluur ik in het tasje dat mij getoond wordt. Oh.... wat een aparte kleur! Een roodharige cavia! Dat zie je niet vaak. En nogmaals sorry aan iedereen die enthousiast en belangstellend is meegelopen voor het bezichtigen van een ........haarbal.
zaterdag 27 april 2013
Aus der Reihe....
Het was een grote schok, gisteren, voor liefhebbers van de tv-serie Derrick. Niet alleen in Duitsland, maar ook internationaal, veroorzaakte het bericht dat Horst Tappert, die 281 maal gestalte gaf aan de onkreukbare politie-inspecteur, lid was geweest van de Waffen-SS, grote deining.
Horst Tappert was altijd gesloten over zijn privéleven. 'Dat gaat niemand wat aan,' schijnt hij gezegd te hebben. Over zijn tijd in het Duitse leger wilde hij alleen kwijt dat hij 'Kompaniesanitäter' bij de Wehrmacht was geweest. Een grove leugen naar nu blijkt. Op 19-jarige leeftijd werd Herr Tappert namelijk ingelijfd bij de Waffen-SS-divisie Totenkopf. De naam alleen al! Ook Herbert Reinecker (wie herinnert zich niet op de aftiteling: Buch: Herbert Reinecker?) blijkt lid van dezelfde divisie te zijn geweest. Alte Kameraden dus. Ook in 2006, toen er een debat ontstond over lidmaatschap van de SS van bekende personen zoals Günter Grass, hield Herr Tappert de lippen stijf op elkaar. Geen wonder, hij had het nodige te verbergen.
In 2008 overleed de Derrick-vertolker op 87-jarige leeftijd. Dus waarom nu al die commotie? Ik denk dat ik dat wel een beetje kan verklaren. Net als veel generatiegenoten (45+) ben ik opgegroeid met die bekendste tv-Krimi aller tijden. Oberinspektor Derrick en zijn rechterhand Harry stonden garant voor spannend kijkplezier in de tijd dat we nog aangewezen waren op een handjevol, misschien zelfs twee, tv-netten. Alhoewel, spannend: wie de serie nu bekijkt, valt de oneindige traagheid op. Maar we smulden ervan: de rustige, bedachtzame Derrick die overal een antwoord op had, de perfect opgebouwde plots, de beelden van weelderige villa's, dure auto's en mooie, soms niet geheel onschuldige echtgenotes.
Aus der Reihe geschrieben. Dat wordt hij. En wij zijn weer een illusie armer.
Horst Tappert was altijd gesloten over zijn privéleven. 'Dat gaat niemand wat aan,' schijnt hij gezegd te hebben. Over zijn tijd in het Duitse leger wilde hij alleen kwijt dat hij 'Kompaniesanitäter' bij de Wehrmacht was geweest. Een grove leugen naar nu blijkt. Op 19-jarige leeftijd werd Herr Tappert namelijk ingelijfd bij de Waffen-SS-divisie Totenkopf. De naam alleen al! Ook Herbert Reinecker (wie herinnert zich niet op de aftiteling: Buch: Herbert Reinecker?) blijkt lid van dezelfde divisie te zijn geweest. Alte Kameraden dus. Ook in 2006, toen er een debat ontstond over lidmaatschap van de SS van bekende personen zoals Günter Grass, hield Herr Tappert de lippen stijf op elkaar. Geen wonder, hij had het nodige te verbergen.
In 2008 overleed de Derrick-vertolker op 87-jarige leeftijd. Dus waarom nu al die commotie? Ik denk dat ik dat wel een beetje kan verklaren. Net als veel generatiegenoten (45+) ben ik opgegroeid met die bekendste tv-Krimi aller tijden. Oberinspektor Derrick en zijn rechterhand Harry stonden garant voor spannend kijkplezier in de tijd dat we nog aangewezen waren op een handjevol, misschien zelfs twee, tv-netten. Alhoewel, spannend: wie de serie nu bekijkt, valt de oneindige traagheid op. Maar we smulden ervan: de rustige, bedachtzame Derrick die overal een antwoord op had, de perfect opgebouwde plots, de beelden van weelderige villa's, dure auto's en mooie, soms niet geheel onschuldige echtgenotes.
De serie begon in 1974, zo'n dertig jaar na het einde van de Tweede Wereldoorlog. Derrick was de vleesgeworden Duitse deugd: degelijk, bedachtzaam en door en door betrouwbaar. Traditionele Duitse waarden móchten weer, zo leek het, decennia na de oorlog. De Oberinspektor was een beetje sexloze, middelbare man. Was hij ex-alcoholist geweest, dan had je hem rustig alleen gelaten met een fles whisky. Of liefhebber van jonge meisjes: je had hem zonder aarzelen je bloedmooie, 16-jarige dochter toevertrouwd. Zó'n man was Derrick. Dachten we. Horst Tappert was Derrick. Daarom is die schok ook zo groot. Over wat Herr Tappert allemaal heeft uitgevreten, wil ik niet eens nadenken. Het lijkt nog steeds onvoorstelbaar.
Aus der Reihe geschrieben. Dat wordt hij. En wij zijn weer een illusie armer.
dinsdag 23 april 2013
Non-informatie
Misschien is het de leeftijd wel. Maar ik word zo vreselijk moe van al die informatie die je dagelijks over je heen gestort krijgt. Die je zelf opneemt via tv, radio, krant en internet, maar ook via de kinderen. Die kinderen zijn nog het minst te benijden in deze tijden van overinformatie, want die prille breintjes en voorhoofdskwabjes zijn daar nog helemaal niet op ingericht.... Zou dat dan toch een van de redenen zijn dat er zoveel kinderen met AD(H)D en andere gedragsproblemen rondlopen, of liever: rondstuiteren? Of pikken veel kinderen die voortdurend irritant rondzoemende stroom van hun gestreste ouders op? Want het is waar: als wij relaxed en ontspannen zijn, zijn de kinderen dat vaak ook. Als ze weer eens in het rond stuiteren, al zingend, kletsend en kibbelend, dan is er óf een weersverandering op komst óf wij zijn zelf gespannen of gestrest.
Ik las laatst ergens dat de gemiddelde mens enkele eeuwen geleden dezelfde hoeveelheid informatie te verwerken krijgt in een heel leven als tegenwoordig in..... drie maanden! Ongelooflijk toch. Ik ben natuurlijk geen neurowetenschapper, maar ik geloof nooit dat onze hersenen en zenuwen zich in datzelfde tempo hebben aangepast aan de dagelijkse overdosering aan informatie. Soms lig ik 's avonds in bed zonder de slaap te kunnen vatten omdat alles 'ongefilterd binnenkomt'. Niet alleen reële problemen en probleempjes, maar de grootste onbenulligheden komen vaak voorbij, zoals 'wat zullen we morgen eten?' Als het echt dingen zijn die ik niet mag vergeten, ga ik uit bed en schrijf ze op. Helpt echt.
Maar goed, informatie en informatie zijn twee verschillende dingen. Is er wel eens onderzoek naar gedaan hoeveel procent van de informatie die wij dagelijks te verteren krijgen nutteloos en/of overbodig is? Natuurlijk, je zoekt het zelf ook vaak op. Maar ik bedoel, wat maakt het uit met wie Justin Bieber aan het daten is? Of wanneer Kim Kardashian is uitgerekend? (zie Achterklap op nu.nl). Of dat er een stokoude, doodgewaande schildpad weer tot leven is gekomen in een Engelse achtertuin bijvoorbeeld??!! Om nog maar niet te spreken van alle baarlijke nonsens op Facebook en Twitter.
Jaaa-haa.... natuurlijk zie ik ook de voordelen. Natuurlijk is het leuk om een foto te zien van je grote kind op wereldreis. Of van een feestje van een ver familielid. Ik tel elke dag de vele zegeningen van internet. Met wie speelde die en die nou ook alweer in die en die film? Hup, Wikipedia, o ja.... die en die. Vroeger moest je dan iemand bellen om te vragen of die het wist!
Wat denken jullie? Is het de leeftijd? Het niet mee-geëvolueerde brein? Gewoon hypes die weer overwaaien? Zal het tij vanzelf keren of wordt het tijd voor een tegenbeweging? Kortom: Facebook- en Twitterlozen aller landen: verenigt u!
Ik las laatst ergens dat de gemiddelde mens enkele eeuwen geleden dezelfde hoeveelheid informatie te verwerken krijgt in een heel leven als tegenwoordig in..... drie maanden! Ongelooflijk toch. Ik ben natuurlijk geen neurowetenschapper, maar ik geloof nooit dat onze hersenen en zenuwen zich in datzelfde tempo hebben aangepast aan de dagelijkse overdosering aan informatie. Soms lig ik 's avonds in bed zonder de slaap te kunnen vatten omdat alles 'ongefilterd binnenkomt'. Niet alleen reële problemen en probleempjes, maar de grootste onbenulligheden komen vaak voorbij, zoals 'wat zullen we morgen eten?' Als het echt dingen zijn die ik niet mag vergeten, ga ik uit bed en schrijf ze op. Helpt echt.
Maar goed, informatie en informatie zijn twee verschillende dingen. Is er wel eens onderzoek naar gedaan hoeveel procent van de informatie die wij dagelijks te verteren krijgen nutteloos en/of overbodig is? Natuurlijk, je zoekt het zelf ook vaak op. Maar ik bedoel, wat maakt het uit met wie Justin Bieber aan het daten is? Of wanneer Kim Kardashian is uitgerekend? (zie Achterklap op nu.nl). Of dat er een stokoude, doodgewaande schildpad weer tot leven is gekomen in een Engelse achtertuin bijvoorbeeld??!! Om nog maar niet te spreken van alle baarlijke nonsens op Facebook en Twitter.
Jaaa-haa.... natuurlijk zie ik ook de voordelen. Natuurlijk is het leuk om een foto te zien van je grote kind op wereldreis. Of van een feestje van een ver familielid. Ik tel elke dag de vele zegeningen van internet. Met wie speelde die en die nou ook alweer in die en die film? Hup, Wikipedia, o ja.... die en die. Vroeger moest je dan iemand bellen om te vragen of die het wist!
Wat denken jullie? Is het de leeftijd? Het niet mee-geëvolueerde brein? Gewoon hypes die weer overwaaien? Zal het tij vanzelf keren of wordt het tijd voor een tegenbeweging? Kortom: Facebook- en Twitterlozen aller landen: verenigt u!
Abonneren op:
Posts (Atom)