Nooit meer Frankrijk

Nu het deze dagen alleen maar over de Brexit gaat, is het misschien wel leuk om ook eens aandacht te besteden aan dat ándere Europese land met zijn vele merkwaardigheden. (De titel van deze blogpost is trouwens ontleend aan een uiterst vermakelijk boekje van Herman Koch, Harmen van Straaten en anderen, waarin Nederlandse auteurs schreven over hun waargebeurde, catastrofale ervaringen in en met Frankrijk). Hieronder ons eigen horrorverhaal.

Tien jaar geleden boekten wij in de Provence, in de heuvels buiten Bandol, een week chambre d' hôtes. Onze zoons waren 5 en 2 - en dat hadden wij ook opgegeven bij de eigenaresse. Kinderen waren van harte welkom. De foto's zagen er fantastisch uit - een ruim huis, helemaal in Provençaalse stijl, met een schitterende grote tuin met grasveld en bloeiende struiken en uiteraard, iets verder van het huis gelegen, een zwembad. De eigenaresse - laten we haar Sophie noemen (echte naam bij redactie bekend) - en haar gezin woonden er ook en wij huurden een van de door madame herself tot in de puntjes gedecoreerde kamer met een kleine aparte ruimte voor kinderbedjes en aansluitend badkamer.

Het bezoek begon al raar: tijdens een telefoontje naar ons logeeradres om te melden dat we in aantocht waren, bleek dat de Franse televisie opnames zou komen maken, juist als wij zouden arriveren. In het Franse landelijke journaal (echt waar!) beleefden we dus onze "ten seconds of fame" - nou ja, twee seconden dan. Dus onderweg nog gauw de gemakkelijke reisbroek en stom t-shirt met stierenopdruk verwisseld voor iets schoons (t-shirt en rokje).

Toen het tv-geweld was geluwd, was de eerste indruk goed. Alles zag er prachtig verzorgd uit. Ware het niet dat Sophie, die een kinderstoel voor ons schattige kleintje had neergezet, ons jongste kind bekeek alsof het een exotisch insect was, met daarbij het enige commentaar: Oh - il est grand. Duh, het is een Nederlands kind en ja, hij wordt over vier maanden drie. Direct na aankomst kregen we al ruzie met onze arrogante gastheer en -vrouw: de kinderen, die het appartement hadden bestormd, stonden enthousiast over hun mooie nieuwe plekje op de bedden te springen. Daar kwam manlief al aan - dit was niet de bedoeling, want je hoorde alles door die dunne muren, hun woonvertrek grensde direct aan onze gîte. Nou ja, daar konden we nog wel inkomen, en we maanden de jongetjes tot stilte.

De toon was gezet. Ik weet niet meer wat er verder nog was waardoor direct die eerste avond al de stemming compleet vergald was. Wel herinner ik me - de Franse taal niet voldoende machtig voor een uitgebreide discussie en partner/man al helemaal niet - dat ik huilend van onmacht terug ben gestampt naar onze kamer. Vertrekken was geen optie - we hadden het verblijf al helemaal van tevoren betaald en het was bovendien hoogseizoen. Dus maakten we er het beste van, voortdurend angstvallig kijkend of de kinderen niet iets deden wat niet mocht (zoals krijten op de tegels van ons terrasje of de hond aan zijn staart trekken.... natuurlijk wel). Er was een heerlijk hoekje buiten om te ontbijten. Dat de kinderen alleen op stoeltjes zónder kussentjes mochten zitten - allez. Dat wij bij het ontbijt toast kregen waar het zwart van was afgekrabd, en de hond brioche kreeg - nou ja. Maar dat we geen lawaai mochten maken in het zwembad - de bejaarde buurvrouw was de weduwe van een hoge militair, vous comprenez? en dan weet je het wel - en dat we er bovendien maar tot 19.00 uur in mochten, dat was het allerergste. Het was bloedheet en wat doe je dan als je met goed fatsoen pas op zijn vroegst om 20.00 uur aan tafel kunt? Juist: klieren. Of de hort op. We waren die week veel de hort op.

Ergens op de vierde of vijfde dag kwamen we laat in de middag terug van een uitstapje en werden begroet door een gehavende Sophie: arm in het gips en diverse hechtingen in haar hoofd en schaafwonden op schouders en gezicht. Ze was misgestapt op het laddertje naar hun slaap-entresol en er vanaf gesodemieterd. God, wat heeft partner gelachen! Er was dus toch gerechtigheid!

Dochterlief van een jaar of 14 verzorgde vanaf nu het ontbijt - en table d'hôte zat er ook niet meer in (dat ene diner was fantastisch, dat moet ik haar wel nageven). De andere twee kinderen zorgden wel dat ze uit de buurt bleven van madame inmiddels-toch-niet-meer-zo-perfect. Dat er intussen ook een paar Walen waren gearriveerd met wie Sophie en familie wèl normaal konden praten, deed de stemming helemaal naar het nulpunt zakken.

Toen we vertrokken, zat die arrogante man van Sophie op zijn tractor - hij scheen dokter te zijn in Toulon, maar daar merkten we niet veel van - en vond het niet nodig om even afscheid te nemen. We reden in één ruk door naar de Costa Brava waar we een heerlijk appartement betrokken waar we op onszelf waren en de hele warme dag en zwoele avond konden genieten van drie zwembaden. Manlief ging op het ruime terras zitten, trok een koud biertje open en zei zielstevreden: Hè, hè - eindelijk vakantie.

Ik wil een barbie

Het blijft maar in mijn hoofd rondspoken, die kop. Moet er dus even uit, aangezien ik toch al last heb van een soort avond-ADHD: het ongefilterd binnenkomen van de meest onbenullige informatie. Die varieert van "wat zullen we morgen eten?" tot het onthouden van de verjaardag van iemand die ik ooit dertig jaar geleden heb gekend. Dus die barbie moet er zeker uit.

Het zit zo: we waren afgelopen zaterdag even op bezoek bij degene die onze verwarming heeft geïnstalleerd omdat er nog wat paperassen en gegevens moesten ingevuld. Deze beste man heeft een dochtertje van 3 en dat dochtertje heeft natuurlijk vele barbies. Die zaten, naast de eettafel, keurig op een rijtje gerangschikt op de vloer - naast het keukentje en allerlei andere zoete meisjesspeeldingetjes. En what's more: die barbies - die nog van de mama waren geweest - hadden ook baby's, ook al met dat prachtige volle golvende lichtblonde haar. Het bracht me ineens terug naar mijn eigen barbietijd.

Laat ik voorop stellen dat ik geen 3 was, maar 10 of misschien zelfs wel 11 of 12 (denk schaamrood op kaken) toen ik nog met barbies speelde. Dat heeft trouwens helemaal niets met het verhaal te maken, maar ik heb zo het vermoeden dat meisjes van 11 of 12 met al hun selfies met duckfaces heel ergens anders mee bezig zijn dan ik met mijn brave barbies. Barbie 1 - een echte met lang blond steil haar - was al snel gehandicapt geraakt, waarschijnlijk doordat ik haar wat te hardhandig avonturen in de achtertuin had laten beleven. Die overigens niets met Ken te maken hadden, want Ken had ik niet. Barbie was dan ook haar "poten" kwijtgeraakt zoals ik het placht uit te drukken. Die benen had ik weer in de kom weten te wringen met behulp van een stuk dik elastiek met haakjes eraan uit de naaidoos van mijn moeder. Maar het kwam nooit meer goed met barbie. Gelukkig had zij haar uitgebreide collectie plastic pumps in foeilelijke jarenzeventigtinten (geel, lila enzovoorts) nog. Ze heeft hierop nog jaren voortgestrompeld.

Mijn andere pop was een wat frisser en vlotter exemplaar met donkerrode krullen en sproeten en was voorzien van een kittige naam als Loeki of Nikki. Ik kan me niet herinneren of zij ook gehandicapt is geraakt, maar feit is dat zowel barbie als Loeki of Nikki ooit bij een van de vele verhuizingen het veld hebben geruimd. Ja, ik had er maar twee!

Zoals zo vaak vraagt u zich nu af wat de moraal van dit verhaal is. Nou, da's toch duidelijk: ik wil een barbie! Want hoe blij ik ook met mijn twee gezonde, leuke en slimme jongens ben - een barbie blijft toch iets wat elke vrouw graag ziet rondslingeren in huis. Inclusief baby's, maxi-cosi's, kapsalon, paarden, kleren, schoenen en vooruit dan maar: inclusief Ken.

En hieronder nog zo'n mooie herinnering. Kent u haar nog??????

Broodje

Voor iedereen die aan het lijnen is en voor alle koolhydratenhaters alvast een waarschuwing. Deze gaat over broodjes. Niets lekkerder dan kookboeken lezen wanneer je op een streng dieet staat natuurlijk, maar u bent gewaarschuwd.

Nu ik zelf een eiwitdieet aan het volgen ben, staan broodjes niet op het menu. Nou ja, een week of twee geleden heb ik bij een portie onovertroffen rillettes twee stukjes vers geroosterd, heerlijk ambachtelijk brood tot mij genomen. Plus een glas Sauvignon blanc. Foei! In deze tijd van tarwegrassmoothies en gojibessenshakes vergeten we misschien wel eens hoe lekker een gewoon, echt goed broodje kan zijn. Hier volgt dus een opsomming van mijn persoonlijke favoriete broodjesherinneringen - in willekeurige volgorde.

Een zijdezacht kadetje, van de warme bakker, met dik roomboter en rosbief - met een beetje versgemalen peper en zout. (Jammie!! dit geldt ook voor de broodjes hieronder).

Af en toe een puddingbroodje van de bakker - zachte zoete gele smurrie op een zacht wit broodje, lichtjes bestoven met poedersuiker - als mijn moeder mij op woensdagmiddag in Amsterdam van de kleuterschool haalde, liepen we daarna even langs de bakker. Zoete herinnering - in meer dan een opzicht. Allang niet meer gehad trouwens.

Broodje fricandeau in een lunchroom waar ik als zestien-, zeventienjarige een van mijn allereerste zaterdagbaantjes had. Wat had ik na een ochtend hard werken honger tussen de middag - wolfing down het bewuste broodje! Geur van koffie uit de espressomachine waar bovenop speculaasjes warm bleven (en die regelmatig door mij werden verorberd als ik dacht dat niemand het zag...).

Vette bek: een vers saucijzenbroodje, ook alweer van de echte bakker!

Witbrood met aardbeien, tussen de middag thuis in de zon, op de basisschool.

Deel uw broodjesherinneringen met me!

Vom Schränkchen bis an die Wand

Oftewel steenkolenduits voor: van het kastje naar de muur. (Nu ik erover nadenk, klopt die uitdrukking eigenlijk helemaal niet. Het kastje is toch iets anders dan de muur? Het zou moeten zijn: van het kastje naar de muur en weer terug. Of zo. Iets dergelijks is er aan de hand met "met een kluitje in het riet gestuurd worden". Wat is er mis mee om met een - mits lekker - kluitje van het een of ander in het riet gestuurd worden en daar bijvoorbeeld lekker rustig eendjes kijken? Maar dit terzijde).

Laat ik even benadrukken dat we in grote lijnen tevreden zijn over de (medische) zorg die wij hier krijgen. Maar hier vielen wel heel veel steken. En moet het nou zo omslachtig? Hallo.... het is 2015! Het geweeklaag betreft het volgende: jongste brak een week of drie zijn pols tijdens een schoolvoetbaltoernooi. Foutje van onze kant: het betrof een Schulunfall, en dus hadden wij in Nederland naar de Spoedeisende Hulp moeten gaan. Uiteraard werden we hiervoor streng berispt. De pols van jongste zoon had een miniem scheurtje, bleek pas drie dagen later, toen wij werden gebeld door een arts uit het plaatselijke ziekenhuis: bij nadere bestudering van de foto's bleek pols niet gekneusd, maar was er toch een heel kleine fractuur te zien. Maandag terug en wederom uren op de 'Notfallambulanz' doorgebracht (Ambulanz betekent hier iets als polikliniek, een ambulance is een Krankenwagen!). Pootje ingegipst, althans voorzien van een kunststof ding. Om onduidelijke redenen moesten we de volgende dag weer terug. Opnieuw lang wachten in de niet al te frisse omgeving van de Eerste Hulp  - ongewassen types en alcoholwalmen. De dames achter de receptie waren nou ook niet bepaald vriendelijk te noemen. Maar goed: ik geef het je te doen. Waarschijnlijk nog 'geringfügig beschäftigt' ook.

Jongste had nu om zijn kunststof koker een mooi knalrood verband dat door klasgenoten onmiddellijk werd voorzien van namen en teksten. Na drie weken laten controleren door de huisarts. Braaf een afspraak gemaakt, maar de huisarts - een invalster - wist niet waarvoor wij kwamen, terwijl ik dat toch aan de assistente had gemeld. Dus weer naar het ziekenhuis voor een röntgenfoto, met "Einweisung". Al enigszins gepikeerd - want al meer dan een uur verloren met wachten en heen-en-weer-rijden. De dame achter de receptie was er niet aardiger op geworden, en opnieuw werden wij streng beknord: we hadden met een Überweisung moeten komen. Zo kon ze ons niet helpen - en met inmiddels zwaar de pest in verlieten we onverrichterzake, nog steeds met knalrood ingegipste pols, het ziekenhuis. Beneden gekomen er toch nog even een telefoontje aan gewaagd naar de huisarts: natuurlijk, we moesten ons niet laten wegsturen, ze zou onmiddellijk het benodigde document faxen, "direct aan het nummer van de Notfallambulanz", zo instrueerde ik haar nog. Wij weer terug en bij de balie verheugd medegedeeld dat de Assistentin de Überweisung direct zou faxen. Bent u er nog trouwens? Opnieuw landerig wachten. Na 20 minuten maar eens nagevraagd of het al "geklappt" had. Nee, nog geen fax. De ervaring was - zo luidde het antwoord - dat er vaak naar het verkeerde nummer werd gefaxt, dat van de directie. De ontvangen fax werd dan per interne post naar de Notfallambulanz gestuurd, en die ontvingen ze dan de volgende ochtend. U zult begrijpen wat er hierna gebeurde. We zijn naar huis gegaan. Er moest nog gegeten en huiswerk gemaakt worden.

Het felbegeerde document heb ik, na ongegeneerd voordringen vanochtend in de praktijk, inmiddels bemachtigd. Vanmiddag kunnen we dus in de herkansing. Ik verheug me er nu al op. Toch vanmiddag maar de gevulde paprika's alvast maken.

De dag die je wist dat zou komen

Nee, ik bedoel niet deze dag ("Alweer een jaartje ouder, zei Kikker hartelijk."). De dag dat ook jongste zoon naar de middelbare school gaat. En was die nou maar om de hoek, dan zou ik het allemaal een heel stuk makkelijker vinden. Een heel jaar, heel groep 8 lang, heb ik ertegenaan lopen hikken - piekeren, wakker liggen en bedenken hoe we jongste zo goed mogelijk door deze belangrijke veranderingen kunnen gaan loodsen. We zijn een heel eind op weg. Mooi nieuw bureau, overzichtelijk, doch niet geheel smetteloos gekafte boeken, fiets in orde, oudste begeleidt zijn broer op de fiets, de route is al een paar keer gefietst ....

Gisteren de introductiedag: dat was nog even halen en brengen. Vandaag voor het eerst op pad voor de eerste echte lessen: jongste mocht het spits afbijten met biologie. Hoe vindt hij het? Hoe zullen de contacten met klasgenoten verlopen? Vindt hij snel nieuwe vriendjes? Gaat hij zijn agenda wel goed bijhouden? Wat een raar idee dat ik zelf ook amper 12 was toen ik naar de brugklas ging. Ooit nam ik op een zonnige nazomerdag - het kan ook in de tweede zijn geweest - een omweg via het Doornse Gat om daar door de al licht verkleurende prachtige natuur wat rond te fietsen. Ik genoot. Niks WhatsApp en mobieltjes toen natuurlijk. Toen ik later dan normaal thuiskwam, was mijn moeder woest. Wat was ze ongerust geweest.

Van alle tijden dus. Opnieuw zitten duizenden ouders deze dagen in hun piepzak. Of hebben het al een beetje achter de rug. Sterkte iedereen, en over een paar weken lachen we met zijn allen hard om. Het hoort er allemaal bij.

Zon, zee, strand en .... WiFi

Ouders en pubers samen op vakantie - het is soms wat moeizaam, to say the least. Ouders willen uitrusten. Historische stadjes bekijken. Op hun gemak een cappuccino drinken. De kathedraal bewonderen. Heerlijk genieten van de zee aan een klein kiezelstrandje terwijl de zon in een wolkenloze hemel omlaag klimt - richting de avond. Boeken lezen. Uitgebreid genieten van het eten in een authentiek restaurantje. Pubers zijn eigenlijk maar in een ding geïnteresseerd: Wat. Is. Het. Wachtwoord. Van. De. WiFi.

In ons eerste appartementje vlakbij het piepkleine en prachtige Dalmatische stadje Trogir hing het wachtwoord pontificaal op de muur geplakt, boven de tv - die overigens niet is aangeroerd, en die in mijn optiek in de gebrekkige keuken beter een extra kastje had kunnen zijn met een wat uitgebreider arsenaal aan keukenspullen. Maar hey, mij hoor je niet klagen - zolang het WiFi-wachtwoord maar bekend is. WiFi was op deze locatie heel gebrekkig, dus dat verpestte natuurlijk de eerste vakantieweek al. Dat je binnen 2 minuten op een heerlijk strandje met kristalheldere zee stond, boeide natuurlijk niet. Het eeuwenoude plaveisel in Trogir, waarover al vanaf de Romeinse tijd miljoenen voeten hebben gelopen ook niet. Laat staan de historische binnenstad van Split - waar je eigenlijk rondwandelt binnen de muren van het paleis van de Romeinse keizer Diocletianus. Niet interessant, want niet online....

Heel herkenbaar voor elke puberouder waarschijnlijk. En wat ergerlijk dat je je eigen ouders hoort praten en je vermanen - wat loop je weer te hangen, ga eens wat doen, lig je nou nog in je bed....? Om de kindertjes uit Biafra er maar niet met de haartjes bij te slepen. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik ook ooit als puber (een jaar of veertien) bijna een hele week - althans in de beleving van mijn ouders - in de kajuit van een bootje heb doorgebracht terwijl mijn ouders daarmee de Theems afvoeren. Beresaai, al die oevers en stadjes langs de kant. Maar wat deed ik in het vooronder? Ik was volkomen gegrepen door een creatieve flow, en zat al die uren gordijnstoffen te ontwerpen met een groot pak viltstiften voor mijn neus. In de rotsvaste overtuiging dat ik na de vakantie contact zou opnemen met een fabrikant van gordijnstoffen en dat die mijn ontwerpen natuurlijk direct zou kopen. Toch iets anders dan urenlang passief YouTube-filmpjes van internetgekkies bekijken.

En natuurlijk: we hebben met zijn allen genoten van de Plitvice-meren (National Park: bovenaards mooi, maar ontloop de Japanners!), het zwemmen in de heerlijke zee en het zwembad, ijsjes, pizza's en de jongens van de doodenge Zip Line waarbij je aan een staalkabel in een tuigje 100 m boven een ravijn en rivier naar de andere kant 'zipt'.

Op een van die stranddagen lag vlak naast ons -  want hutje-mutje - een dertiger die door twee vrouwen liefdevol en geduldig in de meest comfortabele positie werd gelegd. Zijn ledematen waren volledig weggekwijnd - waarschijnlijk doordat hij verlamd was geraakt. Toen hij even half rechtop werd geholpen, zag ik hem: halflang haar, type ondernemer in een creatief beroep, mooie kop en een uitdrukking die ik alleen maar kan omschrijven als 'verbeten gelatenheid'. Met de nadruk op verbeten. Het leven lachte hem toe, de wereld lag voor hem open, totdat een afschuwelijk ongeluk - waarschijnlijk - daaraan abrupt een einde maakte.

En ik keek even naar mijn twee kerngezonde jongens, die nu eens niet aan het swipen of kibbelen waren, maar met duikbrillen heerlijk in de heldere zee aan het spartelen waren.

Opruimen

Opruimen, opruimen, opruimen..... Veel kinderspeelgoed, foto's en memorabilia uit eigen jeugd komen we tegen in dozen in de garage - die op korte termijn een heel stuk leger moet in verband met het plaatsen van onze nieuwe c.v.-installatie (eindelijk!). Zo ook mijn poesiealbum waarin mijn beide ouders een mooie bijdrage hebben geschreven. Waardevolle woorden die je af en toe nog eens kunt teruglezen - en erin vinden wat zij mij hebben willen meegeven. Natuurlijk staat het album ook vol met afgezaagde rijmpjes van schoolvriendinnen zoals "tip-tap-top, de datum heeft een hoedje op" en "vlijtig en net, is dat niet sprekend Carolientjes portret?" (Ha! vlijtig was ik misschien wel, netjes zeker niet - een regelrechte sloddervos).

Poesiealbum, lp's (Warm Aanbevolen! Romance en France!) en andere spulletjes bieden weer zo'n kaleidoscopische blik in een ver verleden. Zo moest ik opeens denken aan de 'Dagjes' die ik vroeger schreef en in soms ongeloofwaardige hoeveelheden uit mijn oude typemachine rammelde. Degenen die mij kennen, weten dat ik 'gezegend' ben met een rijke fantasie. Dat heeft zijn nadelen - onschuldig plekje is afschuwelijke ziekte, man of kind 10 minuten te laat is fataal verkeersongeluk - maar zeker ook zijn voordelen. Voordelen die zich in de 'Dagjes' uitkristalliseerden: de dagelijkse gebeurtenissen van een fictief gezin, de familie Van Houten. Mijn moeder maakte altijd - hetzij meteen, hetzij na het afronden van haar taak - tijd om onder het genot van een kop thee mijn nieuwe 'Dagje' te lezen. Nooit merkte ik wrevel of tegenzin, altijd gaf ze mij opbouwende kritiek. Wat een waardevolle herinnering.

Genoemde familie Van Houten woonde in een prachtig ruim, vrijstaand pand aan de Rozenlaan 7. Die ruime villa was ook wel nodig, want het gezin van vader David en moeder Molly telde maar liefst zes kinderen, waaronder 2 tweelingen die binnen 14 maanden werden geboren. Lichtelijk ongelooflijk, ja, en na wat opbouwende input van mijn moeder heb ik het verhaal van Molly ook wat aangepast: ze stortte uiteraard in na de geboorte van tweeling 2. De 'Dagjes' waren grotendeels een weerspiegeling van de kleine gebeurtenissen, prettig of verdrietig, in mijn eigen leven, maar de waarheid bij de Van Houtens was natuurlijk veel rooskleuriger. Zo had mijn alter ego Jessica een tweelingbroer David met wie ze twee handen op een buik was. En als hij eens geen tijd had, was daar altijd nog de iets jongere meisjestweeling Margriet en Susanne. Om over te moederen had Jessica nog twee jongere broertjes, Petertje en Tim. En natuurlijk een hele hoop leuke neven en nichten (die ik niet had).

De moraal van dit verhaal? Die is er niet, haha. Behalve dan misschien dat je fantasie ook vaak wel toereikend is en je al die rotzooi in de garage of op je zolder helemaal niet nodig hebt.

Optelsommetjes

9 maanden oud, en volop in de hondenpuberteit!

Zo teruglezend vind ik dat het wel weer eens tijd wordt voor een leutige blog. Op het moment zelf is het helemaal niet leutig, maar als je het zo opschrijft wel: optelsommetjes met een hond. Waarbij het begrip 'hond' uiteraard voorkomt in het deel van de som vóór het =-teken. (Dus niet: pavlovreactie + vacht = hond, bijvoorbeeld). De uitkomst is op dit moment, in ons geval, helaas vaak negatief - in overdrachtelijke zin dan. Ook wordt de uitkomst van de som opvallend vaak vooraf gegaan door de woorden 'volslagen', 'complete' of 'totale'. Voorbeeldje: hond + puberteit = complete ramp.

Zo heeft onze Cisco de laatste tijd wat last van hormonale schommelingen. De hondenpuberteit dus. En wij maar denken dat het aan tekortkomingen in onze toch zo vlijtige en consequente opvoeding lag! Hond + rennende kinderen = ook zo eentje. Eventueel, maar niet noodzakelijkerwijs, te combineren met hond + puberteit. Cisco heeft in de afgelopen tijd al menig kind de stuipen op het lijf gejaagd - maar echt, hij wil alleen maar spelen! Laatst kreeg Cisco, die op dat moment op een veldje losliep, twee broertjes in de peiling. Knulletjes van een jaar of zes, zeven, met knalrode shirtjes aan. Yes.... spelen! Niet dus. Broertje 1 bleef rustig staan, maar broertje 2 werd bang en begon rondjes te rennen. Er kwam heel wat vrouwkracht aan te pas om knulletje en hond te scheiden: ene arm beschermend om het jongetje heen (die wilde natuurlijk alleen maar naar mama) en andere arm de hond afwerend. Er gebeurde in wezen niets - maar het kwaad was al geschied. Toen zijn mama aan het geschrokken jongetje vroeg: Gaat het? was het antwoord: Nee. En toen heel zachtjes erachter aan: ik heb in mijn broek geplast.... Dat dit niet kan, is natuurlijk duidelijk. We doen er dan ook alles aan om het probleem te verhelpen....

Nog wat voorbeeldjes. Hond + vrienden = soms niet gemakkelijk (neem je je hond mee naar het absoluut onberispelijke huis van vrienden in een drukke stad?). Hond + mountainbiker = totaal onhoudbaar. Hond + pas gegierde akker = compleet goor. Hond + papiermand = overloop helemaal vol met papiersnippers. Zucht.

Maar.... er zijn ook heel veel leuke! Zo is een hond heel trouw, gezellig en een echte aanvulling op het gezin. Uh.... ik weet er even niet meer. Probeert u zelf wat optelsommetjes, heus, het is héél makkelijk. De sommetjes dan, hè, niet de opvoeding!

Verlate ode aan moeder (s)

Mijn moeder Gerda, waarschijnlijk 1976

Door de blog van mijn Amerikaanse vriendin ter gelegenheid van moederdag bedacht ik me dat ik daarover eigenlijk niets geschreven heb. Heb sowieso al een hele tijd niets gepost, maar ik ben er nog hoor, handjevol trouwe lezers. Natuurlijk heb ik zelf moederdag gevierd, mooie cadeautjes gekregen en een brunch die met frisse tegenzin - laten we het aardig formuleren - door zoonslief werd geprepareerd. Heerlijk buiten op het balkon, onder de parasol, met gerookte zalm, verse smoothie en andere lekkernijen.

Mijn eigen moeder had niets met moederdag. Waarschijnlijk zei ze meestal zoiets als ik nu ook doe: je kunt ook het hele jaar een beetje aardig zijn of eens iets voor je moeder doen. Daar is geen speciale moederdag voor nodig. Commerciële onzin, vond ze het een beetje. Misschien is het daardoor dat ik op moederdag niet extra emotioneel ben of bijzonder aan mijn moeder denk. Dat doe ik toch wel - op onverwachte momenten, zo door het jaar heen. Mijn jeugd kwam onlangs weer erg dichtbij doordat ik weer e-mailcontact heb met een 'oude' (correspondentie) vriendin. Toen we een jaar of twaalf waren, ontmoetten we elkaar op vakantie in Drenthe en zijn elkaar blijven schrijven, de meest mallotige brieven en bijbehorende volgekliederde en -getekende enveloppen die pubers maar kunnen bedenken. Zij woonde in Amsterdam, ik in het midden van het land, en over-en-weer logeren was iets waar je lang naar uitkeek. Door de uitwisseling van verhalen nu komen die jeugdjaren en vooral de ziekte en het overlijden van mijn moeder weer dicht om mij heen staan, soms op een confronterende manier.

Het is vandaag zo'n ongelooflijk prachtige lentedag - klassiek warm lenteweer dat van alle eeuwen is. Lammetjes, frisgroene blaadjes, heerlijke geuren in het bos. Jongste kind is thuis vanwege de (lange!) meivakantie, ik werk, tussendoor laten we samen de hond uit. Gewoon heerlijk gekeutel. En ik denk aan die paar woorden die mijn moeder ooit tegen mij zei toen het al lang duidelijk was dat ze niet meer beter zou worden, een paar woorden maar...: 'Ik had mijn kleinkinderen zo graag willen zien.' Mam, ze zijn er, en het gaat goed met ons allemaal. Waarom zit ik dan toch met tranen in mijn ogen achter mijn computer? Op deze stralende dag in mei.

Stadse fratsen

De laatste tijd merk ik dat ik meer afstand krijg tot de periode die wij in onze vorige woonplaats hebben gewoond. Waar ik het - het kan niemand ontgaan zijn! - niet bepaald naar mijn zin had, en dat is nog zacht uitgedrukt. De eerste weken en maanden daar voelden als een nieuw begin, wat het ook was, niet in de laatste plaats doordat we daar op tamelijk chaotische wijze arriveerden met ons nieuwbakken couveusekindje van drie weken oud. In het begin lieten we elkaar regelmatig schrikken in deze voor ons toen ruime woning: help! daar liep partner ineens in de garage, schrik! daar bleek ik ook op zolder te vertoeven. Dat gevoel van ruimte was er heel snel vanaf, zeker nadat steeds meer baby- en kinderspeelgoed en andere benodigdheden hun weg naar onze twee-onder-eenkapper vonden. Met de komst van zoon 2 was het officieel: we puilden uit het huis. Dat, toen we broeds waren, een onweerstaanbare glans van aantrekkelijkheid had bezeten. Verkeersluw straatje enzo.

Die eerste tijd was ook een time warp. Het dagelijks ritme hier leek verdacht veel op dat van onze jeugd. Tussen de middag reden en fietsten regelmatig werknemers (mannen natuurlijk) naar huis om warm te eten. Tussen de middag was de bakker dicht. TUSSEN DE MIDDAG! FOR CRYING OUT LOUD! Daar had je in Rotjeknor eens mee moeten komen! Nee, hier ging het zo: moeders kocht in de loop van de ochtend brood, haalde vast de boontjes af voor het avondeten, kinders kwamen tussen de middag thuis van school om een boterham te eten - van een continurooster had werkelijk nog niemand gehoord. En zo gaat het hier. Dajje-'t maar effe weet.

Daar kwamen wij met onze stadse fratsen. Wij waren de eersten die bij het consultatiebureau vroegen om hulp bij het inbakeren. Het consultatiebureau werd onmiddellijk een soort teaching hospital, en er werden hulptroepen - zelfs helemaal uit Twente - ingevlogen. Toen oudste naar school ging, waren wij alweer de eersten op die basisschool die vroegen om (vervoer naar) de BSO. Dat ging toen nog met een taxi - de BSO zat een stukje verderop - en de taxichauffeur heette volgens onze kleuter Mozzarella.

Toen wij in die eerste, ontspannen zomer een feest organiseerden voor vrienden en familie - als een soort verlate housewarming en om iedereen weer te zien na de hectische periode van bevalling en verhuizing - printte ik prachtige uitnodigingen en verzorgde ik samen met een goede vriend heel veel lekkere tapas. Stads natuurlijk, vooral die tapas. Ik had gewoon aan de deur moeten bellen en vragen of ze 'buurt kwamen maken'. Oooo, als ik het zo opschrijf word ik al bijna onpasselijk, en mijn vingertoppen jeuken om hier nu wat volstrekt ongepaste en ongenuanceerde opmerkingen tussendoor te gooien. Doe het natuurlijk niet, hoor. Wie wat sappige anekdotes wil, kan een reactie achterlaten met e-mailadres, en dan ben ik de beroerdste niet. Dan maak ik u deelgenoot van (bijna) al mijn frustraties. Om te beginnen met de roosjes, de wokvis en het ramen zemen.

Eén korte anekdote wil ik u niet onthouden: omdat ik graag Thais kook, was ik op zoek naar djeroek peroet-blaadjes. De arme groentenboer heb ik werkelijk de stuipen op het lijf gejaagd. De lieverd bleek het later nog wel te hebben nagevraagd bij de groothandel, maar djeroek peroet-blaadjes gingen alleen per doos van 3 kg, gaf hij mij voorzichtigheidshalve nog door, want je wist natuurlijk nooit wat die importmevrouw ging doen met die blaadjes. Neemt niet weg dat hij nog maandenlang een schichtige blik in de ogen kreeg als ik weer eens in de winkel kwam, en hij ineens heel snel ´achter´ iets moest gaan doen.

Donkere dagen

Een gelukkig nieuwjaar gewenst voor iedereen die dit leest! Ik meen het van harte, maar heb zelf weinig met de jaarwisseling en het begin van zo'n nieuw, koud en leeg jaar. Brrr. Januari moet maar snel om, februari ook, en dan zullen we wel eens zien. In de zon en de warmte leef ik volop, in de winter overleef ik (dat dan weer wel, ondanks een al meer dan twee jaar bestaand gebrek aan gerieflijke verwarming!).

Voor wie in deze donkere dagen vol terreur behoefte heeft om zich te warmen aan een - al dan niet vals - gevoel van veiligheid - doe als ik! Wandelen en zoveel mogelijk daglicht vergaren helpt niet voldoende bij een winterdepressie, evenmin als het gluren in zo'n leuke blauwe daglichtlamp. Vluchten in zonovergoten jeugdherinneringen lijkt de enige uitweg. Op die momenten lijkt het net alsof ik in een enorme trechter naar beneden kijk, en ze zie liggen - in een spiraal als een klassiek Frans trappenhuis, als grote glanzende presse-papiers....

Op je knie vallen en voor de eerste keer niet huilen en weten dat je al heel groot bent. Leren fietsen. Eindeloos spelen aan zee, zand in je haar, tussen je tanden en op je krentenbol. De smaak en consistentie van polenta in een -toen nog- Joegoslavisch hotel. Dennenkoeken eten als je naar het zwembad ging. Bramen plukken, waar mijn moeder dan later diepdonkere, zoete jam van kookte. Dampo op flanellen lappen. Zelf een platenspeler knutselen en doen alsof je Engelse liedjes zong. Die keer dat ik op de camping door de knapste jongen daar aanwezig (slank, gebruind, zwart glanzend haar...) werd opgehaald om te gaan zwemmen (voor de goede orde: ik was 10!). Een heel vroege ochtend in de zomer, toen ik met mijn opa op een bankje tussen de hevig geurende rozen zat. Het vreemd mysterieuze en tegelijk geruststellende diepblauwe licht van het lampje in de logeerkamer bij andere oma en opa. De brintapap van oma, met een houten lepel. Koninginnedag. De floxen en lupines in onze zijtuin. Eindeloze zwerftochten met schoolvriendinnetje D. en onze hondjes - wij waren natuurlijk wees en dakloos, en hadden alleen elkaar en de hondjes nog. Met jeugdvriendin J. op blote voeten in het bos lopen in jurken van indiakatoen.

En nog veel meer. Een prentenboek vol herinneringen in polaroidkleuren. Het leven strekte zich eindeloos voor je uit, badend in zonneschijn, barstensvol mogelijkheden. Zo spannend! En hoewel ik alles koester wat ik nu heb, zou ik zo graag nog eens een dag beleven als zorgeloos kind. En verse, witte boterhammen met aardbeien eten, tussen de middag, als je van school kwam. Die was ik nog vergeten. O ja, en huilen bij het Wilhelmus!

Doe eens creatief met kerst - kneed een hond

Vandaag een maand geleden vierden we de verjaardag van jongste zoon: 11 jaar alweer. En morgen hebben we onze 'baby' Cisco precies twee maanden. Natuurlijk kwam ook de Goedheiligman ons nog bezoeken. Een periode met louter hoogtepunten, zou u zo zeggen. Nou...

Het is een schat van een beest (Cisco dan, hè, niet de Sint), dat moet allereerst echt even gezegd worden. Dat u niet denkt dat ik niet van honden hou, of zo. Leergierig, intelligent, een lieve kop, en het wordt vast een trouwe huisvriend, kameraad en deel van het gezin. Maar het zijn me de maandjes wel geweest. Hoewel we ons goed hadden voorbereid en ons verheugden op de komst van ons witharige vriendje.... toch wordt - net als bij de komst van een baby - je hele structuur, je complete dagelijkse ritme volledig omgegooid. En niet eens zwangerschapsverlof!, maar integendeel een grote berg werk die daarnaast ook nog verricht moet worden... Er wordt natuurlijk gezegd dat de hond zich aan jou moet aanpassen, maar wees gewaarschuwd: dat is in de puppyperiode zeker niet het geval. Er zijn momenten geweest dat we compleet wanhopig waren en er helemaal doorheen zaten. En omdat dit geen kynologisch rubriekje is, zal ik er verder niet over uitweiden. Iedereen met een pup/hond kan zich er wel iets bij voorstellen.

Inmiddels - want het concept van deze blog stond een maand geleden al klaar! - gaat het een stuk beter. Eerst zelf door de deur gaan, de hond op zijn snuit corrigeren en vooral veel korte, barse commando's (het scheelt dat we in Duitsland wonen) ... een hond moet echt gedrild worden. Stapje voor stapje: zo hebben we wel een kerstboom, maar het kerstdorpje - waar traditioneel elk jaar een huisje of ander item aan toegevoegd wordt - blijft dit jaar op stal. Het hele huis ligt al vol met meegesleepte sloffen, scheenbeschermers, aardappels, stoffers en andere hondenspeeltjes. De verlichting en de trafo van het kerstdorpje gaan we daar maar niet aan toevoegen.

Nog even over die wanhoop: kent u het werken met zo'n pottenbakkersdraaischijf? Waar je verlekkerd en enthousiast achter gaat zitten - want het ziet er helemaal niet moeilijk uit - om een prachtige vaas of schaal te gaan draaien. Eerst komt de homp klei helemaal scheef omhoog. Dan weer lijkt het meer op een varkensoor dan op die ranke bloemenvaas die je in gedachten had. Of de boel stort gewoon helemaal in. Tot je briesend van frustratie je plaatsje afstaat aan de volgende in de rij.

Maar... de aanhouder wint. Vandaar dat wij dit jaar heel creatief zijn met Kerstmis. Dit jaar geen krans, geen kerstdorp, maar een fijn in model geknede hond. Wordt vervolgd.

 Cisco krijgt 'mandtraining'

Frikandel in je laars

Nee, dit is geen tv-programma zoals Knoop in je zakdoek, en ook is het geen kreet uit de Film van Ome Willem - lust je ook een broodje.....uhhhhhh.....? Poep! Lees verder en huiver.

In het kader van ons feestje op 27 september waren wij met vereende krachten bezig huis en tuin enigszins toonbaar te maken. Hierbij hoorde ook het wieden en schoffelen van de jungle in de voortuin, en het opruimen van een aantal items bij de voordeur zoals het bekende dwarslaesieschepje (zie blog over Giorgia) en een rek met schoenen en laarzen die worden gebruikt voor wandelingen in de bosrijke omgeving, voetballen en scouting. Nu moet gezegd worden dat een huishouden met twee opgroeiende jongens op zichzelf al ranzig genoeg is. Ouders met uitsluitend lieve, rozige glittermeisjes zijn dus gewaarschuwd!

Een paar laarzen bleek niet meer te passen, die konden dus weg. Wat mij bezielde om mijn (blote!) hand erin te steken, weet ik niet. Waarschijnlijk dacht ik dat dit paar nog prima geschikt was voor de kringloopwinkel, en wilde ik controleren of het zooltje er nog goed in zat. Mijn vingers stuitten op iets weeks, en voordat ik erover na kon denken, trok ik de inhoud uit de laars. AAAAARGGGGH! Wat was dit in godsnaam!!!?? Op het gegil kwam uiteraard iedereen af, en nadere bestudering van het vunzige object leerde dat het hier ging om een ... frikandel. Eigenlijk nog helemaal intact (staat natuurlijk stijf van de E-nummers), en met bewoners, die trouwens gezien de feiten hieronder op zich nog meevielen. Verder treed ik niet in details.

Eenmaal van de schrik bekomen ging ik na wanneer deze laarzen voor het laatst waren gebruikt. Moet tijdens voetbal- of scoutingkamp gebeurd zijn, enkele maanden geleden. Alsof de zaken en kinderen al niet smerig genoeg terugkomen na zo'n weekend! Dus kom op, beste voetballers en scouts, welk ranzig persoon heeft deze frikandel in de laars van een van onze kinderen gestopt? Reageren mag via alle social media. Maar ik heb zo'n voorgevoel dat het volgende blog zomaar 'het raadsel van de verstopte frikandel' zou kunnen heten.

Tijd en taal

De nieuwe indrukken van onze zomervakantie lagen de week na terugkomst als pas gestreken lakens, als zojuist ontloken rozen in mijn hoofd. Het was broodnodig - een douche in je hoofd, een frisse bries door je hart, om nog maar even met wat metaforen te smijten. Maar zoals iedereen weet, houden lakens niet lang die knisperende, pas gewassen kwaliteit, en blijven rozen niet meer dan een paar dagen vers... en worden indrukken langzamerhand herinneringen, om eerst in de tussenliggende tijd te verbleken. Ik heb wel de neiging om te mijmeren over het gegeven 'tijd'. (Mijmeren is trouwens een prachtig woord: hierin zit het begrip verleden automatisch besloten. Je mijmert niet over de toekomst, toch? Ook de woorden weemoedig en nostalgisch behoren als vanzelf tot de lading die het 'werk'woord mijmeren heeft... Wanneer je als anderstalige dit soort woorden volledig begrijpt, beheerst en juist toepast, heb je een taal volgens mij 'at your fingertips'). De herinneringen die overheersen: de heerlijke plek waar we hebben verbleven, de gastvrijheid van onze gastvrouw van wie we, deels in tranen, na twee weken afscheid namen, het verrukkelijke eten, en vooral: de unieke schoonheid en sfeer van Venetië, die ondanks drommen vooral Aziatische toeristen en heel veel lelijke toeristentroep die overal wordt verkocht (nep Venetiaanse maskers! voetbalshirts met Messi!) een diepe indruk achterlaten. Dagen later zat ik voor mijn gevoel nog op de volgepakte vaporetto, die als een ware boemel bij elke kleine halte bonkend aanlegde aan de aanlegsteiger.

Maar goed, zelfs oudste zei het: dit weekend ging supersnel, en waarom duurt de schoolweek dan zo lang? Het was ook een fijn weekend: een heerlijke avond gehad met fantastisch eten, goede gesprekken en veel gul gelach bij onze oude buren op zaterdagavond, zondag werd ik verwend met een lieve en lekkere brunch en mooie cadeautjes, omdat gisteren alweer een nieuw levensjaar is ingegaan. Ach ja, een middelbaar mens gaat van minder mijmeren. Bonusje van de eerste septemberdag: het is altijd, echt altijd mooi weer - in elk geval zonnig - op mijn verjaardag! Maar de chrysanten staan alweer in de bloemenwinkel, waar ook de pompoenen al aan het assortiment worden toegevoegd. De herfst ademt zacht in ons gezicht.... Ik zit alweer dingen te vertalen over kerstmarkten! (dan leuk, nu: bah!). Het voorjaar lijkt heel ver weg.

Nou wilde ik het in deze blog ook nog over tijd gaan hebben in een heel andere context. Maar dat bewaar ik voor volgende keer. Eerst gaan we namelijk genieten van een Indian Summer: dat moet toch haast wel na al die regen?

Een lange blog over Fernweh

Eindelijk is na drie jaar weer een periode aangebroken dat we kunnen uitkijken naar een vakantie in het zuiden van Europa! Vreemd genoeg slaat voor mij in de periode voor vertrek de stress toe. Niet de inpak- en strijkstress, en de heeeeel grote stress van het niets vergeten (printjes van reserveringen, medicijnen mee, zorgen dat financieel alles op orde is...), maar stress in de vorm van angstige gevoelens, schokjes, 's nachts wakker schrikken en denken dat er iets ergs aan de hand is. Het lijkt een soort afkicken van de drukte van het afgelopen halfjaar, en de spanningen die we toch ongemerkt hebben opgebouwd voordat ons oude huis werd verkocht. De opluchting daarover is nog steeds groot, maar nu alles alweer een paar maanden is afgerond, en we verder kunnen, wordt pas goed duidelijk wat een molensteen al die tijd om onze nekken heeft gehangen.

In de aanloop naar de zomervakantie en naar een trip naar New York heb ik deze gemoedstoestand eerder beleefd. Iemand - ik weet niet meer wie, ik geloof de vervanger van onze toenmalige huisarts - analyseerde het als volgt: het lijkt wel of je niet op reis wilt, alsof je daar bang voor bent, er tegenop ziet. Nou, iemand die maar ook maar een heel klein beetje kent, weet dat het allesbehalve dat kan zijn. Want als er iemand naar uitziet - zeker nu! - om weg te gaan, te reizen, andere plekken te ontdekken, dan ben ik het wel. En wat had ik nog veel vaker willen reizen dan ik heb gedaan, en wat hoop ik dat dat in de (nabije) toekomst weer kan! Du hast Fernweh, zo analyseerde een romantische Duitser dit een keer, en dat komt al een stuk dichter bij de waarheid. Is de waarheid, zou ik bijna zeggen. Ik herinner me dat ik ooit van een intercontinentale reis in het holst van de nacht terugkwam op het vliegveld, en een lucide gedachte me ineens besprong: ik wil gelijk weer weg. Maar terug naar huis, moe en verreist, bleek toen toch ook wel lekker.

Heimwee heb ik als kind nooit gehad. Of het moet die keer zijn geweest dat ik als ongeveer driejarig kind bij opa en oma logeerde die net als wij toen in Amsterdam woonden. Ik herinner me vaag oma die mij aan de hand meenam door de sneeuw, onder de mistige oranje gloed van de straatlantaarns - om alvast mijn ouders tegemoet te lopen die mij kwamen ophalen? Of op weg naar de bus?

Heimwee heb ik als volwassene één keer gehad. Wat was dat erg! Ik was totaal onbekend met het gevoel. Ik was met een vriendin meegegaan naar het tweede huisje in Frankrijk van weer een vriend van haar, en een vriendenclubje van zo'n zes mensen die ik totaal niet kende. Ik heb me twee dagen diepongelukkig gevoeld, en me toen op de boemel naar Parijs laten zetten, want we zaten werkelijk in la campagne profonde. Eenmaal op het Gare du Nord leek het nog even dat ik de laatste trein naar Nederland die avond zou missen - ik geloof dat ze geen eurocheque wilden accepteren of zoiets. Nog steeds heb ik last van schaamte als ik eraan terugdenk hoe ik daar met een vet Nederlands accent voor het loket stampij stond te maken: 'je DOIS aller à la maison!' Vele avonturen verder was ik een aantal uren later weer terug in Kralingen.

En nu zijn we alweer vele huizen verder. Geen heimwee nu, maar fullblown Fernweh. Tot gauw lieve lezers, je DOIS aller aux vacances!

De Boqueria-markt in Barcelona

 

The unbearable mouseness of being

Since Jack passed away in February 2013, we have just one cat: Giorgia. Well, just may not be the appropriate word. She may look extremely cute when asleep, but freaks out the entire neighborhood on a daily basis. Giorgia’s motto: a mouse a day keeps the doctor away. Which does not necessarily mean one mouse… With a large meadow just outside our front-door the expression ‘having a field day’ has acquired a totally different meaning.

Whatever possessed us when we bestowed this cruel creature with the elegant Italian name Giorgia I shall never know. Or was it that it sounded so similar to Borgia? Madame is not satisfied with merely dragging in and/or devouring mice: no, some mice parts apparently do not agree with Madame’s delicate digestive system and are left outside the front-door or on the deck for her masters to clean up.

Yesterday, our mouser had a real field day. Mouse no. 1 was butchered in full view of a bewildered yet very welcome audience (our two boys aged 10 and 13) screaming their heads off. Late at night, Giorgia decided to have a ´late night workout´, involving… mouse no. 2. The ‘master of the mansion’ had had enough for the day and kicked both animals out. Needless to say what became of the poor little thing which was already dead mouse scurrying. A rather active form of mousanasia!

Don’t scroll any further if you have a weak stomach! 

De ondraaglijke muisheid van het bestaan

Sinds het overlijden van Jack hebben we alleen onze kat Giorgia nog. Alhoewel: alleen? Ze ziet er dan wel heel schattig uit als ze slaapt, maar dit kleine roofdier maakt dagelijks de buurt en bijbehorende groenvoorzieningen onveilig. Hierbij hanteert Giorgia kennelijk het levensmotto: a mouse a day keeps the doctor away. Mogen er trouwens ook twee zijn. Want die arme beestjes zitten volop in het hoge gras voor onze deur....

Wat ons ooit heeft bezield dit wrede beest van de elegante, Italiaanse naam Giorgia te voorzien, is ons een volslagen raadsel. Of het moet de klankovereenkomst zijn met Borgia.... Muizen worden niet slechts naar binnen gesleept en/of opgepeuzeld: nee, madame blieft vaak bepaalde onderdelen van haar maaltijd niet en laat die dan voor de voordeur of op het balkon liggen. Gisteren kon onze 'mouser' helemaal haar hart ophalen: bij muis 1 had ze gebiologeerd publiek in de vorm van twee kinderen die haar onder het slaken van allerlei kreten (de jongens, niet Giorgia) vakkundig een muisje zagen ontleden. 's Avonds laat - ik was al naar bed - leek het ons harige huisvriendinnetje ook nog een prima idee om wat avondgymnastiek te doen, waarbij het attribuut muis werd ingezet. Manlief kreeg er genoeg van en zette de meer dode dan levende muis buiten, met Giorgia erachteraan. Een wel heel actieve vorm van muisthanasie.

Mensen met een zwakke maag: niet verder scrollen!

Een prachtige dag om een huis te (ver) kopen

Eindelijk, de kogel is door de kerk, of moeten we zeggen: het huis? Ons oude huis heeft nieuwe eigenaren, jonge mensen, die van het redelijk uitgewoonde en voormalig uitpuilende geheel een nieuwe, frisse plek gaan maken. Nieuwe keuken, nieuwe badkamer, uitbouwen.... en dan lekker inrichten met een compleet woonprogramma Manon of Niels. Ik hoop dat ze er gelukkiger worden dan ik er ben geweest! Maar dat zal best, want ze passen uitstekend in onze voormalige woonomgeving. Toch raar om de laatste keer weg te rijden, nu op weg naar de notaris. Geen sleutel meer. Het is echt niet meer van ons.

Raar is dat ik van tevoren dacht dat het me helemaal niets zou doen. Me nog nooit ergens (zelfs niet onderweg of op reis, dat enkele aggenebbisj hotel daargelaten) zo slecht thuis gevoeld. Thuisgevoel, het laat zich niet definiëren of misschien zelfs omschrijven, het is er of het is er niet. En voor mij was het niet daar. 

Toch nog even wat foto's gemaakt van het zelf aangebrachte mozaiek in de keuken, dat de nieuwe bewoners er ongetwijfeld als een van de eerste dingen uit gaan bikken. Jammer.

Het ene wat me vanochtend - de allermooiste lentedag, met Koningsspelen, tot nu toe - echt iets deed, was het muurtje met alle potloodstreepjes van de lengten van onze kinderen erop. Een muurtje kun je niet meenemen, dus een aantal foto's gemaakt. Een beetje weemoedig is dat wel. Maar ach, c'est la vie, de originelen hebben we gelukkig nog. Ook het kamertje (nog steeds met het oorspronkelijke babybehang!) van jongste zoon was even een slikmomentje. Van het behang en de behangrand hebben we nog een stuk, gelukkig. Net als van heel veel andere dingen die onze garage nu bevolken. Geen doorkomen aan! Toch is dat het eerste grote project dat we echt zullen moeten gaan aanpakken, willen we niet officieel in de categorie ´hoarders´ gaan vallen....

Mozaiek keuken (ook met vlammetje en waterdruppels)

De streepjes op het misschien op dit moment zelfs al overgeschilderde muurtje

Schouders eronder dus, en op naar het volgende tijdperk. Het vorige is nu echt en definitief afgesloten.O ja, en beste buren-die-mijn-blog-volgen, daar bedoelen we dus niet mee dat we niet heel erg graag gebruikmaken van jullie uitnodiging om van de zomer lekker te komen eten...!

Eenzaam maar niet alleen

Ik zal wel een van de weinige Nederlanders zijn die Eenzaam maar niet alleen nog nooit gelezen had - tot nu toe dan. Een indrukwekkend relaas over het leven van onze Moeder des Vaderlands, en een boeiend verslag van onder meer de Tweede Wereldoorlog. Ook een tijdsbeeld, in ouderwetse, soms gedragen volzinnen - van een tijd die voorgoed achter ons lijkt te liggen. Wie van de huidige facebookverslaafde, twitterende en instagrammende generatie kent nog de termen 'noenmaal' en 'valscherm'? Niks mis met lunch en parachute natuurlijk, maar toch. Ik merkte het laatst nog op tegen een van mijn kinderen: weet jij wat een lorrie is, of jujubes? Geen idee natuurlijk. Een van mijn leerkrachten op de basisschool - oma vertelt - bezigde altijd het woord 'aanstonds'. Ongetwijfeld zat ik dan, met van de warmte aan het schrift plakkende handjes, te vragen wanneer het nou eindelijk pauze was. Aanstonds dus! Ik vond dat toen ook al een heel ouderwets woord.

Maar goed: eenzaam maar niet alleen. Zo voel ik me ook regelmatig hier in mijn werkkamer achter mijn laptop. Al houdt daar de vergelijking met Wilhelmina meteen helemaal op. Ik ben hoogstens de koningin van het uitstellen, of de koningin van de goedgevulde garage of van de vele dozen eindeloos bewaarde memorabilia! Eenzaam maar niet alleen is in mijn geval: geen collega´s, geen kinderen om je heen, heerlijk om rustig door te werken, maar - inderdaad - ook wel eenzaam. Dubbel: want als je wilt schrijven, heb je gewoon rust en concentratie nodig, en liefst ook het gevoel dat een aantal uren achter elkaar te kunnen doen. Dat laatste is essentieel, want ook al doe je dat in de praktijk niet, het gevoel dat het kan, is voor mij broodnodig. Een dag waarin ik tot vijf uur 's middags de tijd aan mezelf heb, waarin ik voluit kan werken en tussendoor even iets anders doen, is voor mij een zeldzaam cadeautje. Maar ja, bij dit alles zit een praatje in de koffiehoek er natuurlijk niet in.

Volgende week ga ik voor de broodnodige variatie weer eens invallen bij een Duits bedrijf waar ik al twee keer eerder heb gewerkt. Het is maar drie dagen - om zes uur op, om half acht (!) beginnen en op mijn tandvlees rond zes uur weer thuis. Op zich niks ongewoons, maar de hele dag communiceren in een taal die je moedertaal niet is, is dodelijk vermoeiend. Absoluut weer even leuk, collega's. Ik sta dan ook zeker zeer open voor een baan erbij voor een of twee dagen in de week. Maar de hele week weer in diezelfde tredmolen? Bedompte luchtjes in de lift, vieze aftershave, vergaderingen en geroddel en gekonkel? Nein, danke!

Oat cakes & lentezon

Een tentamen of proefwerk dat je moet herkansen, en het hoeft toch ineens niet meer (je bent gewoon geslaagd). De dokter die zegt dat er uitgebreid bloed moet worden afgenomen, maar nee, het blijkt uiteindelijk gelukkig toch niet te hoeven. Denken dat je je portemonnee onderweg kwijt bent geraakt, snel naar huis geracet, en oeffff.... gelukkig, daar ligt-ie, op de tafel.

Nou ja, allemaal gevoelens die iedereen wel kent. Waar ik het in hemelsnaam over heb? Wollige lammetjes! Zachte lichtbruine veulentjes! Kinderen in speeltuintjes! Volle terrasjes en de eerste witbiertjes in de lentezon! En ja, natuurlijk ook die eerste zwaluw. Want er kan natuurlijk nog vorst komen, storm, regen en zelfs ijs en sneeuw. Maar nu voelt het alsof we de dans zijn ontsprongen: ineens is het lente, zonder dat het ooit echt winter is geweest. Off the hook. Wat een cadeautje, en wat een opluchting voor fervente winterhaters (waaronder ondergetekende, maar dat wist u vast al) - want bloesems en forsythia bloeien, en als er nog wat sneeuw en ijs komen, ach wat! Ik zie me vorige winter - die eindeloze kou tot diep in mei - nog glibberen in mijn winterbandloze autootje....

Maar het afgelopen weekend natuurlijk volop genoten van die heerlijke lentesfeer. Het diffuse licht, de zachte lucht, geuren en geluiden die ineens anders ruiken en klinken.... je zou er bijna een lentesprongetje van maken! (al maak je je middelbare blogger natuurlijk onsterfelijk belachelijk als zacht briesend veulen... dat doe ik wel heel zachtjes als niemand het hoort). Een mooie zaterdag gehad in Amsterdam, bij vrienden en in het Scheepvaartmuseum: mooi gerenoveerd, interactief en groot enthousiasme opwekkend bij de kinderen. Daarna nog heel veel pakjes oat cakes gehamsterd bij de tot nu enige Marks & Spencer in Nederland (wanneer gaat-ie in Den Haag open?), verrukkelijke haverbiscuits die naturel al lekker zijn, maar ook niet te versmaden met wat kaas. En een glaasje rosé in de late middagzon.